Bij homoseksuelen wordt onderscheid gemaakt tussen de befaamde top en bottom (en nog twintig (sub)categorieën). Lesbiennes laten zich graag femme maar niet butch noemen. En nu blijken er ook voor transmannen onderverdelingen te bestaan. We moeten nóg verder opgesplitst en onderverdeeld worden.

Het is uiterst kwalijk, die hele nadruk op ‘mannelijker’ en ‘vrouwelijker’. In het verlangen door de grote heteroseksuele buitenwereld vooral als een ‘echte man’ te worden gezien, kijkt de transmasculiene man neer op de transfemme die net wat ‘vrouwelijker’ is. Whatever that may be

“Het gaat erom of je passt,” legt een transvriend mij uit. “Word je door de buitenwereld volledig als man gezien, of als trans?”
Van binnen ben je zo mannelijk als je je voelt, maar er is dus een nieuwe norm. Een reactie als “O, van jou had ik het echt niet verwacht” is een compliment. Als je maar vooral niet te ‘nichterig’ bent, of te ‘potteus’, te ‘vrouwelijk’, te ‘feminien’ of te ‘trans’ bent.

'De homoseksuele man moet vooral een gespierde testosteronbom zijn zonder handtas'

Blijft de heterowereld dan toch het grote voorbeeld? De heteroseksuele mánnenwereld welteverstaan? Laten we eerlijk zijn: al dat machogedrag, het transmasculiene gedoe en de weerwil van butch vrouwen is allemaal seksisme.

Vrouwen, óók lesbiennes, moeten vooral zo vrouwelijk mogelijk zijn, want dat vindt híj -de rechtgeaarde man met zijn hetero geslachtsdeel, leuk.

En de homoseksuele man moet vooral een gespierde testosteronbom zijn zonder handtas, anders valt hij niet op naast de eerder genoemde, rechtgeaarde patriarch. 

De afkeer van nichterigheid, vrouwelijkheid of feminien gedrag laat zien dat we anno 2016 vrouwen nog steeds minderwaardig vinden en als transman vooral niet vrouwelijk willen ogen. En dan hebben we het over homo-emancipatie. Zullen we eerst eens met de emancipatie van de vrouw in onszelf beginnen?

Foto: Monseigneur Madhatter

Mounir volgen tijdens zijn transitie? Hij vlogt er openhartig over.