Ik vertelde hoe fijn ik het vond, hoe lekker gay het allemaal was. Een totale beleving van absoluut vrij zijn. Zij ging meestal ook, maar had dit jaar overgeslagen. Ze was bang dat er iets zou gebeuren. Kon ik inkomen. 

Maar toen zei ze ineens dat ze het niet vond kunnen dat sommige ouders hun kinderen meenemen naar de Canal Parade. Zelf peinsde ze er niet over. Ze wilde haar kinderen niet blootstellen aan een dergelijk extravaganza. Ik stond direct op scherp.

Juist bij een feest van vrijheid en acceptatie vind ik het belangrijk dat iedereen kan meegenieten. Goed toch juist als kinderen daar van jongs af aan mee opgroeien? Ik vermoed dat juist die kinderen namelijk later een stuk toleranter en meer accepterend in het leven staan. Zij kijken niet meer op van een travestiet op straat, of een lesbisch koppel dat innig zoent op een bankje. En hebben we dat juist nu niet veel meer nodig? Dat niemand zich iets aantrekt van totaal onschuldige gebaren waar anderen wel aanstoot aan nemen?

Even later vertelde mijn kapster me dat ze is opgegroeid in een klein dorpje in Noord-Holland. Ze is een beetje een huisje-boompje-beestjetype. Prima, helemaal niks mis mee. Maar mijns inziens zou ze best eens uit haar comfortzone mogen stappen.

‘Helaas hebben mensen echter nogal eens de neiging zaken af te keuren die voor hen totaal onbekend terrein zijn’

Hoe zij haar leven wil invullen is natuurlijk helemaal haar eigen keuze, maar daarbij hoeft ze toch niet te oordelen over de opvoeding van mensen die het anders aanpakken? In een discussie zag ik op het moment weinig heil. ‘Iedereen is verschillend en dat moet kunnen’, besloot ik.

Zelf kom ik ook uit een klein dorpje in het zuidelijkste deel van ons land, maar doordat ik van jongs af aan al heel vrij ben opgevoed in een druk en groot gezin, ben ik niet zo snel onder de indruk van mensen die hun leven anders leiden dan ik. Door vaak uit mijn eigen comfortzone te stappen heb ik geleerd en gezien dat andere, onbekende manieren van leven helemaal niet zo gek of vreemd hoeven te zijn als ze op het eerste gezicht lijken. Helaas hebben mensen echter nogal eens de neiging zaken af te keuren die voor hen totaal onbekend terrein zijn.

Later, als ik misschien zelf een zoon of dochter heb, zal ik hem vol trots wél meenemen naar een van de mooiste en grootste gayprides ter wereld. Ik zou met hem of haar echter net zo goed een bezoekje brengen aan de Zwarte Cross. De Kamasutrabeurs voor de achttiende verjaardag? Vooruit dan. Een kind krijgt veel normen en waarden vanuit huis mee, maar kiest uiteindelijk zijn eigen pad. Daarom lijkt het me goed je kinderen zoveel mogelijk te laten ervaren en ontdekken. 

Stap zelf ook eens buiten je comfortzone. Je komt er waarschijnlijk alleen maar wijzer uit, en in het ergste geval houd je er nieuwe vrienden of een spannende fetisj aan over!

Foto: Mgr. Madhatter