Vandaag zag ik op verschillende social media de volgende foto:   

Dit 12-jarige mannetje uit Mexico zit sindsdien in mijn hoofd. Ik zie zijn gezicht niet maar ik denk dat het er één is tussen kind en man. Nog zacht en rond met beginnende pukkeltjes hier en daar. Misschien zelfs het begin van een vlassig snorretje. Hij heeft vast ergens een pleister of een blauwe plek van een potje voetbal met zijn vrienden. Zijn shirt is waarschijnlijk nog door zijn moeder gekocht en wie weet heeft hij volgende week een toets topografie. Als je alleen naar hem kijkt is het een gewoon kind van 12. Niets bijzonders. 

Maar hij is wel bijzonder. Heel bijzonder zelfs. 

'Deze jongen oogt in zijn eentje veel sterker dan de duizenden demonstranten die hem tegemoetlopen'

Dit kind heeft een oom. Een oom die hij tof vindt, niet meer en niet minder. En zijn oom is toevallig gay. Daarom staat hij met gestrekte armen voor een grote anti-homodemonstratie. Ik schat zo’n 45-50 kg vastberadenheid die een grote mensenmassa trotseert. En weet je wat het mooiste is: hij oogt in zijn eentje veel sterker dan de duizenden demonstranten die hem tegemoetlopen. 

Hoe eng is het al voor de meeste kinderen van zijn leeftijd om een spreekbeurt te houden. Alleen voor je eigen klas. En hij durft dit. Omdat hij een toffe oom heeft en die protesterende  mensen niet begrijpt. Zonder verborgen agenda uit hij zijn mening zo rechtstreeks uit zijn hart dat het mijn ogen vochtig maakt.   

Lief, dapper onbekend kind. Ik vind je een held. Je stal mijn hart. Ik hoop dat je nog heel veel jaren met je oom leuke dingen kan doen. Dat je vrienden zien hoe stoer je bent en je er nog meer om waarderen. Dat je ouders trots op je zijn en dat de wereld van je mag leren. Je bent het levende bewijs dat een individu (zelfs van klein formaat) veel sterker kan zijn dan de grote massa. 

Vanuit Nederland een dikke kus voor jou. O nee, dat is natuurlijk helemaal niet cool als je 12 bent. Een high five dan maar! 

Foto: Monseigneur Madhatter