Ik ben als co-voorzitter van het Europees Forum van christelijke LHBT-groepen te gast bij de negende Forumconferentie van christelijke LHBT's uit Oost- en Centraal-Europa en Centraal-Azië. We komen samen in een hotel in de hoofdstad van Moldavië: Chisinau. Overal in Oost-Europa en 'Centraal-Azië' zitten kleine plukjes christelijke LHBT-activisten: van Gdansk tot Wladiwostok en van St. Petersburg tot Bisjkek (Kirgizië). Soms vertegenwoordigen zij amper tien mensen, soms een paar honderd. De beweging is uiterst kwetsbaar, maar het lukt ieder jaar samen te komen. Kennis en ervaring worden uitgewisseld, de beweging wordt verder uitgebouwd en last but not least ondersteunen de deelnemers elkaar geestelijk. Ik vind het een eer er bij aanwezig te mogen zijn.

De eerste avond ontmoet ik Sara en Irina (niet hun echte namen), twee leden van het voorbereidingsteam. Sara (uit Moldavië) ken ik wat beter, Irina (uit Samara, Rusland) ontmoette ik vorig jaar in Tartu (Estland) voor het eerst. Uiteraard vraag ik hoe het met hen gaat en voor ik het weet zitten we er midden in: hoe ingewikkeld het is anders te zijn in Oost-Europa. Ongeveer anderhalf jaar geleden vertelde Irina aan haar ouders dat ze lesbisch is. Ze kon het niet langer voor zich houden, zeker nu ze een vriendin had gevonden. Resultaat: geen enkel contact meer over de dingen die wezenlijk zijn in het leven. Sara woont inmiddels in Spanje. Het is in dat land wel mogelijk aan de medische voorzieningen te komen die een verantwoorde transitie voor haar transkind mogelijk maken. In Moldavië kun je weliswaar je geslacht aanpassen in officiële documenten, maar vervolgens is er geen enkel ziekenhuis of geen enkele arts waar je terecht kunt. Resultaat: je hele boeltje pakken en verhuizen naar een ander land. Alle mensen die ik hier ontmoet zijn stuk voor stuk heldinnen en helden. In hun persoonlijke omgeving hebben ze nauwelijks iemand om op terug te vallen: geen vriend(inn)en, geen familie en al helemaal geen pastor. En toch willen ze zijn zoals ze bedoeld zijn: mens uit één stuk, ook voor Gods aangezicht.

Een paar weken geleden is het Europees Forum van christelijke LHBT-groepen toegelaten als lid van de Conferentie van Internationale NGO’s van de Raad van Europa (Straatsburg). Deze Raad is het Europese instituut voor mensenrechten. Ook landen als Rusland en Moldavië zijn er lid van. Ik kan niet wachten daar de verhalen van Sara en Irina te laten horen, alleen al omdat de (kerkelijke) vertegenwoordigers van deze landen beweren dat zoiets als een 'christelijke LHBT' helemaal niet bestaat. Nog een lange weg te gaan, maar we gaan (met regenboogarmbandje)!

Foto: Mgr. Madhatter