Toen ik in groep 8 zat, werd mijn vader aangenomen om de koninklijke familie te beschermen. Het was een zware en verantwoordelijke baan, waarvoor hij mentaal en fysiek altijd in topvorm moest zijn. Hij was met name verantwoordelijk voor kroonprins Willem-Alexander (in die tijd 'Prins Pils'), Beatrix en Claus. Roddelbladen stonden in die tijd nog vol met de avonturen van Wim-Lex en mijn moeder bewaarde alle publicaties in een plakboek. Ook ik keek vol trots tegen hem op. Mijn vader beschermde de Oranjes! 

Maar wat zou ik graag willen dat hij mij zou beschermen zoals hij dat vroeger deed, wanneer mijn broer en ik op straat geplaagd werden door grote, stoere jongens. Dat hij tijdens mijn coming-out aan mijn zijde had gestaan, de deur had opengezet voor mij én mijn vriend. Hij hoeft het niet met me eens te zijn, maar ik had graag gezien dat hij zijn liefde voor mij en die voor de kerk beter kon scheiden.

Voor de Oranjes maakte hij dat onderscheid wel. Zijn werk als bodyguard ging 24/7 door, óók op zondag. De koningin legde haar werk niet altijd neer en de prins wilde ook ontspanning. Maar zei mijn vader vanwege zijn geloofsovertuiging zijn baan op? Nee.  

'Af en toe mis ik een vader die er onvoorwaardelijk voor me is' 

Mijn vader is nog steeds een vechtmachine, al is het niet meer voor de Oranjes, maar voor de kerk. Hij heeft daar zijn carrière van gemaakt, maakt deel uit van de raad van de kerk. Van oorsprong komen wij niet uit de kerk, maar met de jaren zijn mijn ouders steeds strenger en dogmatischer geworden in hun geloof. 

Tijdens EuroPride in Amsterdam zag ik boten vol mensen die trots lieten zien wie zij zijn. Toeschouwers die een warm hart toedragen aan de LHBT-gemeenschap. Een moeder die haar zoon vergezelde tijdens allerlei evenementen. Een blije familie op een boot, met vrienden om hun heen, waar ik blij als een kind ook deel van mocht uitmaken.

Op die momenten mis ik die vechtmachine weleens. Die man die ik al jaren niet meer ken. Een vader die zegt: 'Doe wat je wilt, maar ik ben er voor je’, die ik kan bellen wanneer ik verdriet heb over een verbroken relatie. 

Zouden mijn ouders niet worstelen met ons verstoorde contact? Met de handen in haar hebben gezeten, zich afvragend wat ze met de situatie moeten? Hebben ze God gesmeekt om een oplossing voor ons gevecht? Of hem juist gevraagd of hij mij weer 'normaal' kan maken?

'Zouden mijn ouders God hebben gesmeekt mij weer "normaal" te maken?'

Ik kom uit een kerk van liefde, maar helaas is deze liefde begrensd. Als jouw identiteit niet strookt met hun ideeën, dan is het foute boel. Er wordt gebeden voor de zondaar, hem accepteren is geen optie. Deze liefde is in zichzelf gekeerd, draait enkel om in de hemel komen.

Liefde voor je medemens – en zeker voor je kinderen – zou geen voorwaarden moeten kennen. Voor mij is geloof, in welke vorm dan ook, houden van en soms zal daarvoor gestreden moeten worden. 

Ik heb een flinke strijd achter de rug, ben nu 34 en heb nog veel vragen over het leven. Wie ik precies ben, dat weet ik niet, maar wat ik ben, dat ben ik ten voeten uit.

Ik ben Peter.

Foto: Peter van der Wal