Daar zat ik dan met mijn opschrijfboekje in de New Yorkse metro. Ik had geen idee waar ik heen ging. Ik was aan het observeren. Dikke man rechts, knappe jongen achterin, twee blonde, giechelende meisjes, timmerman op west, huisvrouw op oost. Ik volgde alle gesprekken en had de complete situatie in de metro in beeld.

We kwamen bij een metrostation, er stapte niemand uit. Wel stapten er twee gezinnen in, beide met kinderwagen. Iedereen in de metro ging opzij, waardoor de volle metro nog voller leek. 

Een van de baby’s zette het op een krijsen alsof hij net oog in oog had gestaan met Donald Trump. Afijn: bomvolle metro, jankend kind en binnen no time zette een tweede zijn keeltje open. Want als er één schaap begint de blaten, volgen er meer. Al met al een topdag.

‘Bomvolle metro, jankend kind, het was al met al een topdag’

Ik deed mijn oordopjes in en zette een zelfgemaakte zomerplaylist op. Ik hoorde de baby's niet meer, maar zag ze nog wel. Ineens was het huilen voorbij en begon een van de baby's te giechelen. Toen de blikken van de baby’s elkaar kruisten, lachte de ander vrolijk mee. Ook de ouders hadden inmiddels oogcontact en lachten keihard mee. Het was ineens een vrolijke boel. 

Maar nu even to the point, wat wil ik jullie precies duidelijk maken met die stampvolle metro en huilende baby’s?

Allicht is het jullie opgevallen, het gaat niet zo best met de planeet. Mensen zijn bang en vooral voor elkaar. Voor vluchtelingen, voor mensen uit landen die ze niet kennen. Iedereen koestert wel angst voor een zekere ander. De baby's in de tram waren ook van verschillende etniciteit. Maar hadden ze dat door? Ze huilden en lachten samen. Zonder vooroordelen, zonder vooringenomen meningen. 

‘Forceer jezelf om te verdwalen’

Kunnen we wat van de baby's leren? Nou en of! Prop al je vooroordelen in een vuilniszak en mieter die de deur uit. Verken het onbekende. Ga net als ik alleen op reis. Boek een ticket naar een land dat je in je wildste dromen niet zou bezoeken. Pak de trein en ga weg in eigen land. Sla een kaart open, sluit je ogen en plant willekeurig je vinger. Voilà, bestemming gevonden. Forceer jezelf om naar onbekende gebieden te gaan, verdwaal. Ga een gesprek aan met een vreemde in het café, lach naar mensen in de trein. Maak een praatje met een volslagen vreemde.

Waarschijnlijk kom je er al snel achter dat die angst voor het onbekende nergens voor nodig was. Je geboorteplek heb je niet voor het kiezen, maar de rest van de wereld ligt voor je open. Ontdek haar en zoek de verschillen.

Yori Bonnema (1986) werkt vanuit Amsterdam dit jaar aan zijn eerste roman. Met zijn columns is hij op zoek naar de antwoorden op veelgestelde vragen over de liefde. Zijn eigen website vind je hier.

Foto: Monseigneur Madhatter