Wat deze hele stroom aan programma's, artikelen, interviews en documentaires gemeen heeft is een ongekende obsessie met de vondelingen van het lichaam. Hij is een Zij zette de trend. De boodschap van het programma was: hij is eigenlijk geboren als een meisje, maar dankzij de geweldige hulp van het VUmc, de support van liefdevolle ouders, begripvolle vrienden en solidaire klasgenoten is hij nu helemaal man en wat is de wetenschap toch knap en wat zijn we als samenleving ver.

Het programma hielp wellicht het fenomeen transgender meer bekendheid te geven, maar maakte van transgenders dus ook precies dat: een fenomeen. Een biologische fout en een medisch project dat we vanaf een comfortabele afstand op de buis kunnen volgen.

'Homoseksuele kandidaten zijn in Love me gender niet aanwezig'

Met Love me gender kunnen we dit fenomeen nu ook nog zien daten, alsof een transgender een aparte subcategorie van de mensheid is. Wordt in Hij is een Zij geen maatschappelijk probleem aangekaart, in Love me gender wordt het bestaan van de transgender zó deprimerend liefdeloos neergezet dat ik mezelf haast als date ter beschikking wil stellen. De kijker moet álles weten over geslachtsdelen, en de volstrekt begriploze, ongecensureerde reacties van de ‘dates’. En dat is maar één probleem dat ik met het programma heb.

Naar aanleiding van de aanstelling van de homoseksuele predikant Tom Mikkens regende het boze brieven en opzeggingen bij de EO. Een programma over homo-acceptatie wordt door de omroep nog maar even uitgesteld.

Maar de heftige reacties op Love me gender blijven gek genoeg uit. Wat progressief, zou je denken, zo’n datingshow voor transgenders. Maar vergeet niet: homoseksuele kandidaten zijn in het programma niet aanwezig. En zo is het stigma rond: een transman moet wel een echte man zijn, en van dames houden. En de dames … dat zijn prinsesjes die door hun eigen dates toch niet voor vol worden aangezien. Iemand nog wat popcorn? Doe mij maar een kotszakje.

Foto: Monseigneur Madhatter