Afgelopen weekend gleed er bij Amsterdammers in West en Nieuw-West een flyer in de bus die christenen, moslims en joden oproept om in actie te komen tegen homoseksuelen. De grote religies, zo stelt de flyer, verbieden homoseksualiteit, en er kan alleen maar een hoop narigheid van komen: homo’s misbruiken (hun) kinderen en 200 procent van hen pleegt zelfmoord. Huh? We plegen zelfmoord, staan op, en doen het dan nog een keer? De flyer is onsamenhangend, staaft geen enkele bewering, maar is daarmee natuurlijk niet minder abject en afkeurenswaardig. Velen van mijn bekenden en vrienden uit de LHBT-gemeenschap reageerden terecht verontwaardigd.

Ik had de berichten over de flyer nog niet gelezen of ik vernam reeds de eerste oproep om aangifte te doen. Je zou het doen van aangifte met een pedagogisch ‘ho!’ tegen een kind kunnen vergelijken. Als zodanig heeft het zijn functie. Zonder verdere uitleg maak je duidelijk: hier trek ik een grens. Tegelijkertijd groeit bij mij het onbehagen bij deze reflex, omdat het vaak bij een 'ho' lijkt te blijven. Het doen van aangifte neemt tijdelijk onze gevoelens van onbehagen en onveiligheid weg. Als een ouder tegen zijn of haar kind ‘ho!’ zegt, volgt er later (meestal) ook een gesprek. Overigens weet iedere ouder dat er daarna nog talloze keren ‘ho!’ moet worden gezegd. Opvoeden gaat niet over één nacht ijs.

'Vraagt iedere oprisping tegen LHBT's om een reactie?'

Bij de betreffende flyer, met een absurditeitsgehalte waar je ‘u’ tegen zegt, en de onmiddellijke ontstane commotie, dacht ik direct: daar gaan we weer. Religekkie doet iets doms, LHBT-gemeenschap er massaal overheen: schande, aangifte, strafzaak, beklaagdenbank, vervolging.

Ik snap de reactie, maar die heeft soms ook wel wat weg van een reflex die alleen door minderheidsstress wordt ingegeven. En daar wil ik een vraagteken bij zetten, of twee. Vraagt iedere oprisping tegen LHBT’s van welke aard dan ook om een reactie? Beschikken wij over de gave van het onderscheid en kunnen we wat echt absurd is ook als zodanig behandelen? En als een reactie inderdaad noodzakelijk is, wat is dan slim, of wijs, zo je wilt.

Ik heb geen laatste antwoorden, maar ik weet wel dat de reflex van de vraag om vervolging alleen uiteindelijk niet brengt wat we willen. Dat drijft de mensen die vervolgd worden alleen maar verder in een isolement, waarin zij juist bevestigd worden in hun ‘goede zaak’ tegen in dit geval LHBT’s. Vervolging zonder dialoog creëert zelfverklaarde martelaren en daar zit niemand op te wachten. En nee, ook het (eenmalige) gesprek zal mensen met waanzinnige ideeën niet zomaar overtuigen. 

'Vervolging zonder dialoog creëert zelfverklaarde martelaren'

En toch is dit de kracht van de LHBT-gemeenschap zoals ik die heb leren kennen: er trots en vrolijk zijn. Hoe langer hoe meer, in de haarvaten van kerk en samenleving en daar alle onzin over ons weerleggen. En soms hardop ter sprake brengen welke onmisbare rijkdom wij vertegenwoordigen. Dat is de basis van mijn werk, nu al ruim 25 jaar, en keer op keer vind ik daarin andere LHBT’s en bondgenoten aan mijn zijde. Minister Jet Bussemaker (OCW) wees afgelopen zondag terecht nog eens op de constante ontwikkeling van waarden en normen. Die wordt gestimuleerd door wetten en de handhaving daarvan, maar uiteindelijk omdat er gaandeweg een cultuur ontstaat waarin de samenleving LHBT’s in haar hart sluit.

Ondertussen blijkt de flyer verbonden te zijn met een Facebookpagina die zich schandalig uitlaat over homoseksueel ouderschap en daarachter lijkt weer een Roemeen te zitten die al dan niet terecht zijn kinderen af heeft moeten staan (aan een homokoppel). Is hier niet sprake van een menselijk drama en vormen deze actie, Facebookpagina en flyer, wellicht niet één enorme schreeuw om aandacht? Ik ben heel benieuwd welk gezicht uiteindelijk achter al deze narigheid tevoorschijn komt.

Foto: Mgr. Madhatter