Mijn onorthodoxe raad aan iedereen met liefdesverdriet: meld je direct aan op een willekeurige datingsite. Daarop word je doorgaans alleen aangesproken door heren die in jou een absolute droomman zien. Geloof me, dat geeft een enorme boost aan je zelfvertrouwen. 

Eerlijk is eerlijk, mijn huidige levenspartner heb ik uiteindelijk offline leren kennen. Toch denk ik met plezier terug aan mijn wonderlijke avonturen met internetdating. 

Zoals de date met een jongen die nog bij zijn moeder woonde. Op onze eerste afspraak kondigde hij aan dat samenwonen betekende dat ik bij hem en zijn moeder zou intrekken. Het was meteen onze laatste date. 

‘Samen fantaseerden we over hoe zijn vrienden zouden reageren op een coming-out’

Het meest denk ik terug aan Henk. Enkele maanden spraken we met elkaar af, de dates duurden tot diep in de nacht. Hij kon pas het huis uit sluipen als zijn ouders gingen slapen. Hij was opgegroeid in een klein dorp op het platteland, in een strenggelovig gezin. Met zijn vrienden schuimde hij alle zomerfeesten af, de band Normaal was er immer de hoofdattractie. Als militair werd hij regelmatig naar het buitenland uitgezonden op missie. Kortom, geen omgeving waarin hij zorgeloos zijn gevoelens kon delen.

Bij mij in bed gaf hij zich letterlijk en figuurlijk bloot. We hadden intense gesprekken over hoe hij het zijn ouders ging vertellen. Fantaseerden samen over hoe zijn vrienden of collega's zouden reageren. Droomden van een toekomst samen. 

Soms prikte hij een datum voor zijn coming-out. Ondanks mijn aanmoedigingen kwam hij die afspraak nooit na. Langzaamaan verwaterde ons contact. Vermoedelijk wilde hij mij verdere teleurstellingen besparen. Ergens vond ik dat lief van hem.

Kort daarna ontmoette ik mijn huidige vriend en verloor ik Henk uit het oog. Uit mijn hart is hij nooit verdwenen. 

Altijd heb ik me afgevraagd hoe het hem is vergaan. Zoals dat met internetdating gaat, kende ik alleen zijn voornaam. Met de zoekterm 'Henk' vond ik vele mannen, maar nooit degene die ik zocht. Tot ik laatst op mijn tijdlijn ineens zijn gezicht herkende op een foto. Een familieportret, met zijn vriend en een iets te dikke golden retriever. Hij durfde eindelijk volkomen zichzelf te zijn.

Foto: Mgr. Madhatter