Ze komen uit Pakistan, blijkt als ik uiteindelijk naast hun plaatsneem, en ze zijn al een tijd samen. Ze hebben de onmogelijke landroute afgelegd. Met bussen en krakkemikkige auto’s dwars door Afghanistan, Iran, Irak, Turkije, de Balkan … toen uiteindelijk met de boot van Griekenland naar Italië. Daar werden ze gedwongen hun vingerafdruk te geven. Een ramp. Het Europese vluchtelingensysteem werkt zo dat het eerste land van ‘aankomst’ (lees: registratie) het land is waar je asielaanvraag behandeld en besloten moet worden. Maar Italië heeft geen LHBT-asielbeleid. Net als de meeste zuidelijke Europese landen. Toch gelden voor LHBT’s exact dezelfde regels als voor iedere andere vluchteling die bij de zuidelijke grenzen aankomt.

Het overbelaste Italië wijst een Pakistaan gewoon een enkeltje Pakistan toe, ook al is zij een trans-vrouw die samen met haar vriend een gevaarlijk, inhumaan leven lijdt (met lange ij ja). 

De twee verblijven nu illegaal in Nederland. Eigenlijk moeten ze terug naar Italië om het besluit af te wachten. Dat besluit staat niet alleen al vast; de vrouw in kwestie krijgt ook geen medische hulp en begeleiding in de laars van Europa. Hier in Nederland wel. In ieder geval kan ze zo aan hormonen komen. De oudere transvrouw heeft hen onderdak verleend. Zij is zestig en nog niet zo lang in transitie.

‘De angst dat deze vluchteling zou blijven, was groter dan de zorg om zijn welzijn’

Daar zitten ze dan, met z’n drieën. Geen van hen kijkt gelukkig. De één rouwt stil om het leven dat ze nooit heeft kunnen leven, de andere twee om het nieuwe leven dat maar niet beginnen wil.

Ik vraag me af hoeveel van dit stille, vergeten en verzwegen verdriet er binnen onze landsgrenzen is. Ik wil niet eens denken aan hoeveel groter verdriet er in dat enorme ‘buiten de grenzen’ bestaat.

Enkele maanden geleden kreeg ik het bericht dat een jonge female-to-male transgender (zonder toegang tot behandeling, dus nog levend in zijn oorspronkelijke lichaam) zelfmoord heeft gepleegd in Egypte. Hij had geprobeerd naar Nederland te komen voor behandeling, maar zijn verzoek werd keer op keer geweigerd. Zijn situatie zou niet urgent genoeg zijn. De angst dat hij zou blijven, was groter dan de zorg om zijn welzijn. Vol is vol, zeggen we dan. Ik vraag me af wanneer de maat van ons inhumane vluchtelingenbeleid eindelijk vol is.

Foto: Monseigneur Madhatter