Het ZIMIHC Theater Stefanus loopt aan het begin van de avond vol met enthousiaste familie en vrienden van de deelnemers. Een team vrijwilligers voorziet de ene bezoeker van een glas bier, de ander van een kop thee. Wanneer iedereen op z’n plek zit, begint het spektakel. Een groep dansers in vrolijke neonkleuren zet een strakke choreografie neer op de beats van themalied ‘Bring out your colors’. Zelfs aan de rookmachines is gedacht. Het is allemaal net echt.

De voltallige jury.Een bezoek van Queen B.
Maaike Timmerman, WNL-presentatrice en ‘zus van’ COC Midden-Nederland vicevoorzitter Simon Timmerman, praat de avond aan elkaar. Ze legt uit wat het publiek, op ietwat gammele klapstoeltjes, te wachten staat. Dertien acts zullen vanavond een optreden gegeven – er zijn meer COC’s dan provincies, goede zaak. De inzendingen zullen allemaal worden beoordeeld door een kundige vakjury en kritische regionale jury, waarvoor iedere regio een afgevaardigde mocht aandragen.

‘In tijden als deze is het goed om mijn homoseksualiteit iets explicieter uit te dragen’ - Wouter Hamel

‘De baas van Utrecht’, Songfestivalliefhebber en burgemeester Jan van Zanen is voorzitter van de vakjury. Hij wordt vergezeld door jazz-zanger Wouter Hamel en de koninginnen van het Songfestival: Linda ‘No Goodbyes’ Wagenmakers en Esther 'One More Night’ Hart. Wouter Hamel licht zijn deelname aan de jury nog even toe. Zijn homoseksualiteit heeft hij nooit heel erg expliciet uitgedragen, maar in tijden als deze is het goed om even een stapje naar voren te doen – en dus plaats te nemen in de jury van een gezellige competitie als deze.

Kosten noch moeite zijn gespaard; een prachtige drag equivalent van Koningin Beatrix (eervolle vermelding voor gaycafé-uitbater Robbert Kalff) stelt aan de hand van gezellige filmpjes alle deelnemers aan het publiek voor. Wat er te winnen valt? Een óérlelijke wisseltrofee, waar alle voorgaande winnaars een persoonlijke touch aan hebben gegeven.

Openingsact Erwin, hier met zijn knoopjes weer gesloten.Lowietje
COC Zwolle bijt het spits af. Erwin staat met zijn band op het podium en peutert om indruk te maken op jury en publiek een paar knoopjes van zijn overhemd open. Ondertussen worden er in de zaal rumoerig wat klapstoeltjes verplaatst voor extra zicht op Erwins borstpartij. Ze brengen een prima nummertje. Beetje jammer alleen dat Erwin, wanneer de jury hem ernaar vraagt, zich niet direct de naam van het bandlid herinnert dat verantwoordelijk was voor de tekst. Oeps! Burgemeester Van Zanen vond het in ieder geval een prachtige start, dus die kunnen Erwin & band in hun zak steken. 

Merel Moistra komt voor COC Rotterdam uit met een prettig nummer over genderidentificatie bij geboorteaktes. Een pleidooi voor een geboortekaartje dat niet rept over de geboorte van een mooie jongen, danwel meisje, maar gewoon een prachtig mens. Zeer vertederend en een serieuze kanshebber.

‘Iedereen, maar vooral Wouter Hamel, wil het nummer van de mysterieuze Lowietje’

COC Noord-Holland Noord – niet Amsterdam dus, aldus Bea – stuurt Jos Zwart en Cindy Bonnet. Tweetalig? Check. Dramatisch? Check. Zangkwaliteit? Mag aan worden geschaafd. Op de vraag van presentatrice Maaike of ze al lang bevriend zijn, struikelt het koppel een beetje over hun antwoord. ‘Nou, ja, nou, dat valt wel mee…’ 

We gaan door met COC Eindhoven, die een klein deel van een zangkoor heeft afgevaardigd: ‘We mochten maximaal zes man sturen’. Mannenakkoordje zingt over Lowietje: ‘Je ziet zo, hij is een mietje, hij drinkt zijn ranja met een rietje’. Ter aankleding hebben de mannen allen een meterlang rietje meegebracht. Inmiddels wil iedereen, maar vooral Wouter Hamel, het nummer van die mysterieuze Lowietje.

Watch your back, O’G3NE
COC Midden-Gelderland pakt het serieus aan. Ze sturen Davide la Cara. De zanger flirt lekker met Wouter en burgemeester Van Zanen en Linda Wagenmakers wil hem volgend jaar wel naar het Songfestival sturen: ‘Dit is op en top Balkanpop!’ O’G3NE mag wel oppassen. 

COC Zeeland stuurt een groep Zeeuwse meisjes met trommels. Padam Padam zingt in ‘Gevlucht naar Nederland’ over de dramatische vlucht van een Afrikaanse lesbienne. Ze hebben de vrouw in kwestie deze avond zelfs meegebracht naar het theater. Het geheel wordt voorzien van Unicef/Oxfam Novib-achtig achtergrondbeeld. Halverwege het nummer lazert een van de trommels van een standaard, maar het brengt de dames niet van hun stuk. ‘Zo zie je maar, in Nederland gaat het ook allemaal niet vanzelf’, aldus Van Zanen. Hij is lekker op dreef vanavond. Blote voeten, trommels, een mooi verhaal, ook Esther Hart is enthousiast.

Bibi en haar 'Nielsjes'Chippie met thee
Tijdens de pauze wordt een ietwat overweldigd barteam beroofd van hun voorraad, graait iedereen een hand chippies uit een schaaltje en is ruimte voor een onderlinge evaluatie van de eerste zes kandidaten. De meningen blijken zwaar verdeeld, maar Merel Moistra heeft in ieder geval op velen indruk gemaakt.

Voordat iedereen z’n klapstoeltje weer heeft gevonden, zet COC Kennemerland vast de beat in. Hoewel wat moeilijk te verstaan, brengen Bibi en haar Nielsjes (alle bandleden heten Niels) een ijzersterk nummer. Een van de betere acts van de avond en een lekkere knaller om de tweede helft mee te beginnen.

‘Tijdens dit nummer neemt Linda Wagenmakers een flinke slok wijn’

Na Bibi komt een gezellig trio het podium op. COC Nijmegen stuurt Vintage, een bandje bestaande uit pianist Rene Stephan, en zangers Hellen en Roy (moeder en zoon?). Hun boodschap: je kunt maar beter hun ‘Roze Blues’ zingen als je niet ziet hoe ongelijkwaardigheid nog steeds heerst in de wereld. 

DWH uit Delft stuurt silver daddy Edmond Steens, strak in het pak als een ware Anderson Cooper. De jury weet hij helaas niet helemaal te behagen. Linda Wagemakers neemt tijdens zijn nummer een flinke teug van haar wijn. ‘Ik heb het gevoel dat je meer jezelf mag zijn, alsof het niet helemaal past’, reageert Linda achteraf. Misschien ook wel wijzend op z’n iets te strakke pantalon. 

Het verdriet van Drenthe over hun liedje over herenliefde tijdens de Hamsterweken.Op naar het noorden
Een van de hoogtepunten komt uit het noorden. COC Groningen en Drenthe stuurt Het verdriet van Drenthe. De twee jongens zingen over een opbloeiende liefde in tijden van Hamsterweken. Esther Hart is vooral gecharmeerd van de strofe ‘Bliep, bliep, de lasagnette - Bliep, bliep, het scharrelei’. Aan het eind van het nummer ‘bliep-bliept’ de hele zaal gezellig mee. Presentatrice Maaike vraagt nog naar de betekenis van het nummer. ‘Heel veel mensen hebben vanavond een liedje met een boodschap, wij hebben gewoon heel veel boodschappen’. 

COC Midden-Nederland stuurt Joost met het nummer ‘Vallen en Opstaan’. Een thuiswedstrijd, we zien zelfs spandoeken in het publiek. ‘We moeten samen sterk zijn, we komen er wel, met vallen en opstaan’, aldus Joost, onder begeleiding van een koor en indrukwekkende band. Hij schreef het emotionele lied in reactie op de vreselijke gebeurtenissen in Orlando eerder dit jaar.

‘Fijn dat deze act niet één, niet twee, maar zes keer de boodschap overbrengt’

Terwijl Linda Wagenmakers een 16 jaar oud cd’tje van Joost signeert, betreedt Dick Boonman van Stichting Outway (bekend van het jaarlijkse Hojokamp) het podium met een prachtige glitterbaard. Opnieuw wordt het publiek gevraagd mee te zingen, de spelling op de ondersteunende PowerPoint-slides klopt echter helaas niet helemaal. Het nummer heeft een lekkere ‘We Are The World’-vibe. Voor Esther Hart was de heftige gitaarbegeleiding echter iets te veel van het goede. Burgemeester Van Zanen merkt nog op het fijn te vinden dat beste Dick ons niet één, niet twee, maar zes keer de boodschap van zijn nummer meegeeft. Dick gelooft sterk in de kracht van herhaling.

COC Deventer sluit af met een Anita Meyer-achtig powernummer, op blote voeten. De zaal gaat vanaf het eerste moment compleet uit zijn dak op de meiden van Triple Trouble. Ook Linda gaat helemaal los achter de jurytafel. Logisch, ‘We’re standing tall’ heeft wel iets weg van haar ‘No Goodbyes’. Het enige wat aan de act ontbreekt is een lekker glitterkanon.

And the winner is…
Terwijl de jury de punten telt, geeft Esther Hart een verrassingsoptreden. Naast haar eigen nummer, brengt ze vier Songfestivalclassics van andere Nederlandse diva’s ten gehore. Onder anderen Edsilia Rombley en Lenny Kuhr passeren de revue. 

Na een spannende puntentelling wordt duidelijk dat we volgend jaar zullen afreizen naar het Noorden: het nummer ‘Bliep Bliep’ van de jongens van COC Groningen en Drenthe gaat er met de winst vandoor. Voor ons was het de eerste, maar zeer zeker niet de laatste keer dat we van de partij zullen zijn. Allicht dat we volgend jaar zelf grote afwezige COC Amsterdam moeten vertegenwoordigen.

Tekst: Roel Janssen en Martijn Kamphorst / Fotografie: Roel Janssen en Wouter van Dijke