Ik kijk naar mezelf vanuit het perspectief van een toeschouwer die op het allerhoogste puntje van een tribune zit en naar beneden kijkt. Ik lig in een mooi zwart kostuum, handen vreedzaam gevouwen op mijn buik, een anjer in het borstzakje van mijn colbert gestoken. Er klinkt zachtjes klassieke muziek.

‘Eerst voel ik opluchting, later vooral verdriet en angst’

Mijn gezin staat naast me, ik zie mijn man en twee kinderen, alle drie gehuld in verdriet. Ik besef dat de tijd stilstaat. Het is de donkerste tijd uit mijn leven omdat ik niet meer leef. Op dat moment begint de omgeving te versmelten tot één grote grijze vlek. De muziek stopt met spelen. Ik raak in paniek, mijn man, mijn jeugdliefde, ik heb hem verloren en hij mij.

Ik schrik wakker, naast me ligt mijn vriendje rustig te slapen in het nu. Ik voel opluchting, maar even later vooral verdriet en angst. Ooit zal zo'n scenario voor iedereen werkelijkheid worden. Nu ben ik opgelucht en wakker, maar ik realiseer me dat alles een ultieme strijd is tegen de tijd. Het leven gaat voorbij, we zijn er allemaal maar even. Ook onze liefde bestaat in deze tijd en ook die gaat dus ooit voorbij.

We kunnen veel overwinnen tegenwoordig, maar de tijd? Kunnen we accepteren dat de liefde voorbijgaat en we ooit alles kwijtraken? En hoe is deze deprimerende gedachte te rijmen met geluk in het leven nu?

‘We moeten onszelf aanleren elkaar in het heden vast te missen’

Het is denk ik een mooi streven om alles wat je bezit te bekijken zoals je het zou zien als je het kwijt zou zijn. Zo ook je geliefde. Wellicht moeten we onszelf aanleren elkaar in het heden al te missen. Juist nu je vriend of vriendinnetje er nog is. Je zou jezelf zoveel mogelijk moeten omringen met verhalen, beelden, geluiden en herinneringen die je doen beseffen wat je bezit. Ik denk dat je dan alles meer gaat waarderen, behouden en beschermen. Dan pas besef je wat je ooit kwijt zult raken.

Komende feestdagen tikt de tijd weer door. Aan het einde van deze maand kijken we terug op het afgelopen jaar. Samen met je geliefde neem je hand in hand afscheid van de tijd en maak je een feestje van de toekomst. Iets mooiers en meer romantisch kan ik me niet voorstellen. Maak er wat van volgend jaar, geniet van wat je hebt en vergeet in 2017 af en toe de tijd.

Yori Bonnema (1986) werkt vanuit Amsterdam dit jaar aan zijn eerste roman. Met zijn columns is hij op zoek naar de antwoorden op veelgestelde vragen over de liefde. Zijn eigen website vind je hier.

Foto: Monseigneur Madhatter