Laatst was ik uit eten met een gezelschap van acht kinderloze homo's, toen het gesprek op hetero-stellen met kinderen kwam. Daar werd behoorlijk op afgegeven. Alle clichés kwam voorbij. Hoe vaak ouders klagen over gebroken nachten door de borstvoeding. Slecht luisterende kinderen op straat. Ouders die in hun kind de nieuwe Cruyff/Rembrandt/Madonna zien, omdat hun kind tegen een bal schopt/krast op papier/zingt (doorhalen wat niet van toepassing is). Er werd met veel dédain over ouders gesproken, en dat stoorde mij.

Mijn vriendenkring is een mooi gemêleerd gezelschap van dertigers, waar de verhouding tussen homo's en hetero's ongeveer fiftyfifty is. Bij het heteroseksuele deel begint de biologische klok te tikken, dus zijn ze volop bezig zich voort te planten. Een flink deel van mijn vrije tijd bracht ik door op kraambezoeken, kinderfeestjes of als oppas. Ik heb daardoor juist meer begrip voor ouders.

‘De meeste homo’s die ik ken leven nog grofweg hetzelfde als in hun twintiger jaren’

De verwachtingen van ouders zijn hoog. Ga er maar aan staan: ze moeten perfect opgevoede kinderen afleveren. Maar zodra een kind krijsend op de vloer van de supermarkt ligt, omdat een ouder geweigerd heeft om smurfenkoekjes te kopen, dan hebben velen van ons ineens een oordeel. Terwijl het opvoedkundig verantwoord is dat een kind niet alles krijgt waar hij om vraagt. En ouders moeten, ondanks slapeloze nachten, evengoed presteren op het werk. Bedenk zelf maar eens hoe lastig het is om geconcentreerd te werken na een nachtje doorhalen.

Ik vind dat homo's zonder kinderen makkelijk praten hebben. De meeste van mijn homoseksuele vrienden hebben, net als ikzelf, grofweg hetzelfde leventje als toen ze halverwege de twintig waren. Goed, er is carrière gemaakt. Misschien een duurder huis gekocht. Qua vrijetijdsbesteding is er niets veranderd: men sport, gaat uitgebreid uit eten en hangt tot de late uurtjes in de kroeg. Ik weet zeker dat veel ouders dat wat graag willen, maar ja, vind maar eens een oppas.

Kom alsjeblieft niet aan met het argument dat kinderen een keuze zijn. Dat zeggen idioten ook over onze seksuele geaardheid. Onze leefwerelden mogen dan soms in schril contrast staan met elkaar, dat is geen reden om klaar te staan met je oordelen. Een beetje respect graag, zoals je dat van jouw ouders geleerd hebt.

Foto: Mgr. Madhatter