In september 2015 stuurde Sarjon een bericht naar de facebookpagina van Gay&Night:

"Hey, my name is Sarjon and I'm a gay refugee in The Netherlands. I wonder if you guys can help with something: I really need some numbers for organizations that can help me. I'm being bullied a lot, harassed a lot, laughed at a lot, by other refugees in the camp.

I ran away to Holland seeking protection from this, but it’s happening again.

Please help me."

We brachten hem in contact met de juiste organisaties, en vroegen hem ook zijn verhaal met ons te delen. Sarjon kon immers uit persoonlijke ervaring de situatie rondom de (homoseksuele) vluchtelingenkwestie perfect duiden. We spraken hem destijds in Arnhem, waar hij met honderden andere vluchtelingen in een voormalige gevangenis wachtte op asiel.

We troffen een charmante jongeman, duidelijk nog steeds aangeslagen door zijn gevaarlijke tocht naar Nederland, en de dagelijkse problemen van het asielzoekerscentrum.

Foto: Mgr. Madhatter

De Sarjon die we vandaag spreken zit er heel anders bij. Hij woont in een huisje vlakbij het centrum van Arnhem, samen met zijn vriendje Tammam, die tegen alle verwachtingen in via een gezinsherenigingsprocedure tóch naar Nederland mocht komen. Sarjon is blij. 'Sommige vluchtelingen worden ergens in the middle of nowhere geplaatst, dus Tammam en ik hebben het enorm getroffen.'

Ja, nu zit Sarjon er nu goed bij, maar dat was een tijdje geleden wel anders. 'Ik heb mensen in het asielzoekerscentrum echt door het lint zien gaan. Ze staken zichzelf in brand, of gooiden televisies over de reling. Iedereen stond er ontzettend onder stress.'

Verplichte coming-out
Sarjons interview in Gay&Night was niet zonder gevolgen: door de publicatie kwamen zijn ouders achter zijn seksualiteit. Sarjon: 'Door een link naar het artikel op mijn facebookpagina wist iedereen het ineens. Het was eigenlijk een beetje gevaarlijk: mijn ouders wonen nog in Aleppo en hun leven zou erg lastig kunnen worden als men mijn seksualiteit zou weten. Want dat is de mentaliteit daar: als iemand gay "wordt", is dat de schuld van de ouders. Uiteindelijk heb ik tegen een gedeelte van de familie gelogen, en gezegd dat ik het interview alleen had gedaan omdat het gunstig zou zijn voor mijn asielaanvraag. Maar ik vermoed dat ze beter weten.'

Ook in het asielzoekerscentrum in Arnhem zorgde het interview voor opschudding. 'Mensen hadden wel een vermoeden dat ik homo was, maar wisten het pas na het interview zeker. Ik had uit mijn exemplaren van Gay&Night regenboogplaatjes geknipt en op de deur van mijn kamer geplakt. Dat bracht een verandering teweeg. Mensen vroegen waar die regenboog voor stond en gingen het gesprek aan. Natuurlijk waren er ook gênante vragen over seks, maar ik zag het als mijn roeping om hun vaak beperkte wereldbeeld te verbreden.' De dialoog werkte: Sarjon maakte vrienden, en mannen die eerst nog angstig of dreigend naar hem hadden gekeken, groetten hem ineens. 'Sommigen zeiden dat ze voorheen nooit hadden gedacht dat ze bevriend zouden kunnen raken met een homo, maar er anders naar waren gaan kijken. Dat was erg mooi om te horen.'

Sarjon met zijn vriendje Tammam / Beeld: Mgr. Madhatter

Asielaanvraag
Het interview met Gay&Night heeft Sarjon ook geholpen met zijn asielaanvraag, vertelt hij trots. 'Zodra je m’n dossier opent zie je meteen mijn interview. Bij de aanvraag van mijn verblijfsvergunning werden zo’n beetje dezelfde vragen gesteld, dus het was een goed document om te hebben. Het werd ook wel gezien als extra "bewijs" dat ik daadwerkelijk homo ben. En wat stond er ook alweer? Dat ik een knappe, goedgeklede jongeman was? Dat vonden ze grappig bij de IND. Het maakte de serieuze en geladen sfeer bij de IND iets aangenamer.'

Terwijl Sarjon wachtte op zijn asielstatus probeerde hij een leven op te bouwen. Met een groepje vluchtelingen richtte hij een band op, deed een aantal optredens in en rondom Arnhem, én studeerde zelfs een cover van "Iedereen is van de wereld" in.

'De band is inmiddels alweer uit elkaar, maar destijds waren we erg blij dat we samen iets konden doen, en dat we ons met behulp van muziek uit konden drukken.'

Sarjon sloot zich ook aan bij een kunstenaarssoos in Arnhem, waar hij op vrijdagavond nog steeds regelmatig achter de bar staat.

Hereniging
Ondertussen zat Sarjons vriendje Tammam nog steeds in Syrië. Tammam: 'Toen Sarjon vluchtte kon ik niet mee. Ik zou net beginnen aan het laatste jaar van mijn studie geneeskunde en was bang ik mijn hele opleiding zou weggooien als ik dat laatste jaar niet af zou maken'.

Sarjon: 'Eigenlijk was ik van plan om het uit te maken voordat ik vluchtte. Ik heb het gesprek zelfs gerepeteerd. Maar toen we de laatste dagen onafscheidelijk waren kon ik het niet meer. Eenmaal in Nederland besloot ik alles op alles te zetten om Tammam hierheen te krijgen.'

Het volledige interview is te lezen in het januarinummer van Gay&Night.

Tekst: Martijn Tulp / Beeld: Mgr. Madhatter