Hij is onlangs in Kenia getrouwd met zijn Yasmin en wil een nummerplaat met haar naam erop kopen. Abdel gelooft niet dat je nummerplaten in Nederland níét kunt personaliseren. Ik moet het thuis nog maar eens uitzoeken, raadt hij me aan.

We staan al dik een uur in de vrijdagmiddagfile. Overal om me heen zie ik rode lichtjes. Ik ben ongeduldig en kan niet wachten om de vertrouwde gezichten, waar ik naar onderweg ben, weer te mogen zien.

‘De kerstversiering verklapt het gemiddelde inkomen van de inwoners’

Het zijn drie lieve gezichten, één gezin: zij, hij en nog een kleine, tweejarige zij. Haar ken ik van mijn studie journalistiek in Tilburg. Zij – een heuse Limburgse – kwam hem tegen toen ze beiden vluchtelingenwerk deden in Tel Aviv. Hij – gevlucht uit Eritrea – zette zijn eigen ervaringen in bij het helpen van andere vluchtelingen. Ze vonden elkaar in hun passie voor mensenrechten en … in de liefde. Dag en nacht stonden ze klaar voor zij die huis- en haardloos aankwamen in Israël, een land dat hen liever zag gaan dan komen.

Abdel rijdt stapvoets door diverse Londense wijken: van arm naar rijk, naar arm. De kerstverlichting aan de lantaarnpalen verklapt het gemiddelde inkomen van de inwoners per wijk. ‘Dit is Chelsea’, zegt Abdel. De schitterende kerstversiering bestaat uit goudkleurige, chique lampenkappen aan iedere lantaarnpaal. Abdel vertelt over de wegen in Kenia, over de volgens hem onbetrouwbare taxichauffeurs in zijn land en de logica van links boven rechts rijden.

‘Toen ik hem leerde kennen, geloofde hij niet in homo’s in Eritrea’

De file lijkt eindeloos. Om de tijd te verdrijven pluis ik mijn verlangen uit naar de vertrouwde gezichten die ik zo ga zien. Onze levens lijken totaal niet op elkaar. Toen ik hem net leerde kennen, in Israël, vertelde hij dat er geen homo’s bestaan in Eritrea en dat het voor hem iets raars was, iets onbekends. Afgelopen maart, toen ik hen voor het laatst zag, was hij teleurgesteld dat mijn vriendin niet mee was en bleef hij maar vragen wanneer hij haar eindelijk zou ontmoeten.

Ze zijn getrouwd in Tel Aviv, toen ze enkel konden hopen dat ze hun toekomst samen door zouden brengen. De bruiloft was niet in de binnenstad, die we kennen als bruisende, westerse homo-heaven, maar in zuid-Tel Aviv, waar minstens 20.000 vluchtelingen wonen. Het huwelijk was een belofte voor hen allemaal. De hoop op een betere toekomst, waarin alles mogelijk is en vrijheid bestaat. In Nederland was zij niet welkom met hem. Door volharding – en het moet karma zijn – wonen ze nu in Londen in een sociale huurwoning. Klein, maar propvol met liefde en gastvrijheid.

Stapvoets beweegt de file vooruit. Ik verlang naar een gevoel van thuiskomen, daar in die eindeloze file. Thuiskomen bij hen die thuis zijn, daar waar zij samen kunnen zijn. Abdel zet de radio harder en we neuriën beiden mee als Chris Rea een van zijn bekendste nummers inzet:

I'm driving home for Christmas
Oh, I can't wait to see those faces…

Foto: Monseigneur Madhatter