Ik was al jaren nieuwsgierig naar de conferentie. De organisatie erachter – ooit gestart als een Facebookgroep – is pijlsnel gegroeid en staat nu stevig in de schoenen, niet alleen als een vrijplaats voor individuele gelovige LHBT’s, maar ook als gesprekspartner voor kerken en christelijke organisaties. Het begon allemaal toen grondlegger Justin Lee ruim vijftien jaar geleden zijn verhaal begon te delen. Hij groeide op in een baptistenkerk (een strengere kerk), worstelde met zijn geloof, probeerde hetero te worden, koos toen voor een leven alleen – een jarenlange weg, die hij anderen wilde besparen. Hij schreef het allemaal op in zijn boek, dat onder de titel 'Verscheurd' ook in Nederland is verschenen.

‘Wat heb ik een geluk gehad in de late jaren tachtig’

Justin Lee’s organisatie is bitterhard nodig. Van de 1.400 bezoekers aan de conferentie in Pittsburgh was minstens de helft nieuw. Voor velen van hen bleek het een plaats om op adem te komen. Op de tweede avond kregen individuele deelnemers die dit wilden de kans voor de microfoon te vertellen wat de conferentie voor hen had betekend. Tientallen deelnemers stonden in de rij en het vertellen van getuigenissen ging ruim drie uur door. Het ene verhaal was nog hartverscheurender dan het ander; op je zestiende het huis uitgezet worden, jarenlang horen dat je nog minder bent dan een dier en dat je zeker naar de hel zult gaan, niets meer mogen doen in je kerk, je volkomen uitgestoten voelen en op zoek moeten naar een ander geestelijk dak boven je hoofd, en vooral: vinden dat je leven er niet meer toe doet en serieus suïcide overwegen. Ik ken de verhalen wel – ik loop lang genoeg mee – maar ik vond het toch weer schokkend. Wat heb ik een geluk gehad in de late jaren '80 van de vorige eeuw, met ouders die voor mij kozen en een plaatselijke kerk waar ik vooral gehoor kreeg en niet werd veroordeeld of afgewezen.

Ik werd ook (weer) boos toen ik alle verhalen hoorde. Die 1.400 mensen in Pittsburgh zijn slechts het topje van de ijsberg. Als je in Nederland woont en ‘kerkt’, ga je op een gegeven moment denken dat het allemaal wel meevalt, maar het valt helemaal niet mee. Te veel kerkelijke leiders, op wat voor positie dan ook, houden hun mond en spreken zich onvoldoende uit tegen wat LHBT’s in hun of andere kerken moeten doorstaan. Ik heb alle bewondering voor een man als Justin Lee die het allemaal heeft doorstaan en desondanks spreekt van ‘gracious engagement’: altijd op de andersdenkenden afgaan, maar altijd met liefde en zachtmoedigheid. De gemeenschap die ik in Pittsburgh ontmoette, was wat mij betreft voorbeeldig: genadig voor iedereen en verbindend, zonder voorwaarden – de ware kerk.

Foto: Mgr. Madhatter