Voor degenen die niet bekend zijn met het concept: tijdens afvalrace RuPaul’s Drag Race tovert een klein dozijn mannen hun drag alter ego tevoorschijn en gaan zij met extravagante outfits en opdrachten de lipsyncstrijd met elkaar aan. Vrij komisch, al was ik er in tegenstelling tot veel vrienden wel snel op uitgekeken. Toch deed het programma me denken aan vroeger: als kindje trok ik ook vaak jurkjes, maillots of tutu’s aan. Zelfs m’n zus schminkte vroeger mijn gezicht en poogde daarbij om me om te toveren tot een soort Assepoester.

Toch wordt tijdens je kindheid al snel duidelijk dat make-up, jurkjes of tutu’s alleen voor meiden zijn weggelegd, en autootjes, petjes of legoblokjes meer een jongensding zijn. Wat zonde eigenlijk, dat je op zo een jonge leeftijd al in aanraking komt met een bepaalde stereotypering. Barbiepoppen zijn worden altijd verkocht in blinkende, roze verpakkingen, die door de hele winkel schreeuwen: alleen voor meisjes!

‘Mijn broer flanste een stoer racecircuit in elkaar, ik spartelde met Ariël door een fictieve oceaan in de woonkamer’

Toch weerhield dat me er als kind nooit van om toch bij mijn ouders te zeuren om die mooie, glanzende zeemeerminpop, of om toch dat jurkje nog eens aan te trekken. Terwijl mijn broer een stoer racecircuit in elkaar had geflanst, spartelde ik met Ariël door een fictieve oceaan in de woonkamer. Ondertussen keek niemand in de familie meer verbaasd op wanneer ik een ‘meisjesding’ wilde. Ik werd er als kind nooit op aangekeken en doorbrak daarmee feilloos de voorgestelde stereotypering.

De laatste maanden werd ik af en toe wel gek aangekeken: ik had lippenstift op. Gewoon, voor de grap. In eerste instantie had ik het staafje gekocht om er zoenafdrukken op postkaarten mee te maken, maar na een tijdje bedacht ik me: waarom smeer ik het niet eens gewoon op mijn lippen? Daarbij zag het er best goed uit. Je ziet het misschien niet vaak bij ‘normale jongens’, maar is het daarom fout?

Of stom? Lijk mij niet! Maar uit de vele reacties van mensen lijkt het wel alsof ik me moet houden aan een bepaalde basishouding die in de huidige maatschappij past. En dat is voornamelijk dat een man zich met mannendingen bezighoudt, en idem dito voor vrouwen.

‘Tegenwoordig moet ik vooraf bedenken of mensen mogelijk aanstoot nemen aan iets wat ik aantrek’

Hoewel ik tegenwoordig misschien niet meer ronddans in een tutu of maillot, voel ik me nu enorm geneigd om die kledingstukken weer aan te trekken. Vooral als een statement tegen iedereen die andersgezinden wil dwingen ‘normaal’ te doen. Als kind wist ik niet beter dan dat ik dolgelukkig was met mijn poppencollectie en mijn geschminkte gezicht. Nu moet ik vooraf bedenken of mensen mogelijk aanstoot nemen aan iets wat ik doe of aantrek.

Ik ben er meer dan klaar mee. Het is hoog tijd om dat kindje in mij terug te vinden. Zie je me dus binnenkort in een maillot en tutu, met een geschminkt gezicht én een prachtige Ariël-pop door de grachten spartelen, laat me dan lekker mijn gang gaan!

Coverfoto: Mgr. Madhatter