Ik dacht nog even aan een wietplantage en hoe dat er dan uit zou moeten zien, op de negende etage van mijn o zo ordentelijke flat in Bos en Lommer. Maar nee, navraag met de prepaid-telefoon van een lokale vriend (mijn eigen mobiel was op de markt gestolen), leerde me dat het Airbnb betrof.

Vier jaar woonde ik in mijn peperdure appartement. Braaf betaalde ik de torenhoge huur. Tot ik zoveel reisde en mijn woning zo leeg stond, dat het me toch goed leek een keer met de burger-hoteldienst in zee te gaan. Het contract er nog op nageslagen. Telefonisch navraag gedaan. Maar ze hadden mijn appartement op de app gevonden en ‘op hun site stond dat het verboden was’, dus hing ik. One strike and you’re out. Geen waarschuwing, niets.

Ik keek naar de strakblauwe lucht, haalde drie keer adem, hing op, pakte m’n laptop en begon te zoeken. Want juridisch in m’n recht staan is één ding, een oeverloos juridisch gevecht aangaan een ander. Vooruit, was alles wat m’n hoofd zei. Gewoon doorgaan. En dat deed ik.

Binnen 48 uur had ik een nieuwe woning. Maar wel een kleine woning. Véél kleiner dan waar ik nu nog huis. Én: totaal gemeubileerd, beter gezegd: custom designed met pastaborden, lakens, maandelijks een ander chique leenschilderijtje en een fiets erbij.

'Vergeleken met alles wat ik heb opgegeven voor mijn transitie betekent dit materiële verlies helemaal niets'

Dat wordt m’n spullen opslaan, dacht ik nog. Maar toen ik in m’n huis rondkeek en niets anders dan een groot openluchtmuseum zag van verloren liefdes, stukgeklapte relaties en oud jeugd-zeer wist ik dat het tijd was om schoon schip te maken. Alles op Marktplaats. Gelukkig mocht dat dan weer wel van de woningbouwcoöperatie.

Vrijwel iedere avond andere mensen die er tegen dumpprijzen met m’n bank, tafels en stoelen vandoor gaan. Ik kampeer al weken op m’n matras. Heel ontnuchterend – en gek genoeg verlustigend, maar goed, laat ik daar niet te veel over uitweiden.

Het is een vreemd bevrijdend gevoel al die spullen – met bijbehorende herinneringen – te zien vertrekken. M’n boekenwand, menig dorpsbibliotheek waardig, doneerde ik aan Books4Life, die de opbrengsten aan goede doelen schenkt. ‘Je doet je boeken weg? Wat traumatisch!’ riep menig mens uit. Maar laat me je één ding over een transitie leren: je leert van zoveel grotere dingen afscheid nemen – familie, vrienden, partners, genderrollen, je vroegere leven, lichaam, kindertijd – dat materieel verlies echt niets betekent.

Ik ben verslaafd geraakt aan de opruimwoede. Schrik van hoe bizar veel dingen ik heb. En hoe het kan dat ik een paspoort van m’n ex, een dagboek van een andere ex en een foto van een volgende vindt. Allemaal in de plaatselijke papierbak. Deze man maakt een nieuwe start.

Foto: Monseigneur Madhatter