De draad oppakken. Dat idee heeft dagen en nachten door mijn hoofd gespookt. Het bericht was voor mij een schok. De tekst was kort. Ze zeiden dat ze van ons hielden en dat de deur voor ons open stond – het bericht was ook gericht aan mijn broer.

Hij heeft helaas moeten ondervinden dat loyaliteit ook zijn prijs kent. Toen hij voor mij koos, kostte hem dat het contact met onze ouders. Met mijn broer heb ik een zeer goede band. We zien elkaar niet zo heel vaak, maar als we elkaar zien of spreken dan is het goed. Tussen ons bestaat een band vol liefde en genegenheid. Een dikke, stevige draad.

Met mijn zus ben ik deze band jaren geleden verloren. Zij veroordeelde mij vanwege mijn homoseksualiteit, waardoor contact volgens haar niet meer mogelijk was. Iedere dag werd de draad tussen ons dunner, kwetsbaarder, totdat slechts een heel dun lijntje ons nog verbond. Waar deze draad verloren ging, werd die van mijn broer en mij alleen maar steviger.

De draad tussen mij en mijn ouders is in de afgelopen jaren verstrikt geraakt in beschuldigingen, momenten van liefde en oordelende woorden. Elke dag was ik bezig om die draad van knopen te ontdoen. Slechts heel soms was-ie even knoopvrij. Van die momenten genoten we met volle teugen.

'Op oude voet verdergaan zit er voor ons niet in, schreven we aan onze ouders'

Aan die momenten dacht ik toen de mail van mijn ouders binnenkwam. Misschien door de foto die ze meestuurden. Twee gezichten van de mensen die je hebben opgevoed. Je liefhadden. Je warm hielden als je het koud had. Je vastpakten als je bang was. Je een pak slag gaven als je stout was – wat best vaak was, volgens onze moeder.

Toch ben ik die draad kwijtgeraakt. Daarom kan ik hem ook niet oppakken. Die draad zal er nooit meer zijn. Een nieuwe draad wil ik wel aanhechten. Onder voorwaarden. Samen met mijn broer. Wij, als kinderen, zijn op de hoogte van hoe de gereformeerde gemeente denkt over homoseksualiteit. Daar hoeven we niet aan te worden herinnerd.

De draad weer oppakken houdt voor ons niet in dat we op oude voet verdergaan, schreven we naar onze ouders. Voor ons beiden is het belangrijk dat zij accepteren dat ik mijn leven op mijn manier leid. Mijn broer schreef heel terecht: 'Samen willen we contact, en ondanks dat we jullie beiden missen, ondanks de zwarte keerzijde ervan, zijn we de afwezigheid van conflicten ook gaan waarderen.’

We moeten van elkaar leren accepteren dat we iets anders geloven en naleven, zonder elkaar te dwingen te veranderen. Onvoorwaardelijk achter je zoon, broer of ouders staan. In het verleden koos ik er telkens weer voor om de draad voor korte tijd op te pakken, enkel om keer op keer gekwetst te worden. Daar pas ik voor. Dit keer is het alles of niets.

This is my pride!

Foto: Peter van der Wal