Dit was niet lang na haar eerste hit, waarbij de popster met zaadvragende ogen de camera in keek, terwijl ze de tekst ‘If you want it, take it’ op zwoele fluistertoon uit haar lippen perste. Het van alle onschuld beroofde kattenoortjesdiadeem was nieuw en benadrukte het vrouwonvriendelijke geheel nog eens extra. Toch is dit kindsterretje inmiddels twee albums en complete werelddominantie verder. Moeten we ons zorgen maken om onze dochters?

Als je het mij vraagt zeker niet. Sterker nog, ik heb, net als menig ander homo, al kaartjes voor haar uitverkochte concert later dit jaar. Waardoor lijken veel homo’s toch zo geobsedeerd door bepaalde vrouwelijke popsterren? Madonna, Kylie, Mariah, Beyoncé, Gaga, Christina en Tina. Voor iedere homo lijkt er wel één te zijn. Wellicht is het een manier om in aanraking te komen met onze eigen vrouwelijke kant? Staan we het liefst zelf voor duizenden fans met een goudkleurige microfoon met de losse pols hevig op de vibrato van ons eigen gezang mee te wuiven?

‘Mijn idee van de geniale Britney spatte als een grote zeepbel uiteen’

Britney is mijn persoonlijke favoriet. Ik ben fan sinds ik op de achterbank op weg naar Frankrijk het gekreunde “Ooh baby, baby” voor het eerst uit de radio hoorde komen. Jarenlang zag ik Britney als een genie, die tot in de late uurtjes achter haar bureau op het kantoor van een of andere grote platenmaatschappij haar nieuwe strategie zat uit te denken. Ze begon minderjarig in een onschuldig schoolpakje. Vervolgens deed ze het ‘oops!’ in een strak latex pakje op de planeet Mars allemaal dunnetjes over, om als klapper op de vuurpijl te komen met ‘Slave 4 U’ (ja, zo spelde men dat in 2001). De video bestond uit een orgie van zwetende, kronkelende naakte lichamen en een hoop gekreun. Prachtig vond ik het. Als YouTube er in die tijd al was geweest had deze video alleen al vanaf mijn IP-adres een miljard views gehad.

Mijn idee van de geniale Britney spatte echter als een grote zeepbel uiteen toen ze haar eigen realityshow kreeg. De serie afleveringen maakte mij op pijnlijke wijze duidelijk dat Britney liever Cheetos at en liters Coca-Cola dronk (ook al werd ze destijds gesponsord door Pepsi) dan dat ze het muzikale genie uithing bij een grote platenmaatschappij. Britney was een commerciële machine, die niet werd bediend door haarzelf, maar door mannen in pakken met krijtstreep. Sinds die dag hoop ik bij elk seksistische, vrouwonvriendelijke gecopy-paste popster dat de muziekindustrie uitspuwt dat er deze keer iets meer achter schuilt dan Cheetos en Coca-Cola. En zo wacht ik met smart op de eerste realityshow van mijn nieuwste idool. Ariana Grande, stel me alsjeblieft niet teleur.

Foto: Monseigneur Madhatter