'Ik wil mensen informeren over transpersonen. Er is zoveel meer dan de transman en de transvrouw, er zijn heel veel tussenvormen. Ik heb vorig jaar een fotoproject gemaakt over een transjongen ['Inside Out' – red.] Zo ben ik de gemeenschap ingerold. Ik ken daarom veel transpersonen en heb veel van hun verhalen gehoord. Ik wilde achtergronden, van mensen uit Nederland tot Ecuador en van jonge jongens tot een vrouw van 65 jaar oud.'

'In Turkije is het voor transpersonen erg zwaar'

'Ik kom zelf uit Turkije, daar is het voor transpersonen heel erg zwaar. Er zijn wel enkele gay-organisaties in Istanbul, maar het is gewoon heel erg lastig allemaal. Als ik Nederland vergelijk met Turkije kwa LHBT-rechten, dan vind ik Nederland veel beter natuurlijk. Voor dit project kreeg ik steun van de gemeente Den Haag en de gemeente Utrecht, en er was zelfs een Tweede Kamerlid bij de lancering van het boek aanwezig.'

'Het is allemaal begonnen toen ik Robin ontmoette, een dochter van een vriendin van mij. Toen ze 14 jaar oud was, vertelde ze dat ze zich niet goed voelde in haar lichaam en liever een jongetje zou willen zijn. Uiteindelijk besloot ik na gesprekken met zijn ouders de transitie van Robin vast te leggen. Ik ben drie jaar lang meegegaan naar ziekenhuizen, heb Robin gevolgd op school en ga zo maar door. Het werd een documentaire tentoonstelling en later hebben we ook een transgender seminar georganiseerd.'

'Dat Robin gepest werd om wie hij is, gaf mij een heel ander beeld van Nederland'

'Ik kwam toen bij veel ontmoetingsplekken voor transpersonen. Daar besloot ik dat ik meer met het onderwerp wilde doen en de gemeente Den Haag wilde me steunen met dit project. Zo is Worden wie ik ben ontstaan.'

'Het is nog steeds een moeilijk thema, ook in Nederland. Robin is erg gepest op zijn Amsterdamse school. Dat vind ik heel raar, omdat ik altijd dacht dat Nederland het toonbeeld van vrijheid was. Toen ik hoorde dat Robin gepest werd om wie hij is, kreeg ik een ander beeld van Nederland.'

'Met dit project wil ik de diversiteit van onze samenleving laten zien. Mensen moeten geïnformeerd worden. Een tentoonstelling is tijdelijk, een boek heeft een langere levensduur. Als ik met een boek naar opleidingen ga om het onderwerp te bespreken, is het daar volgend jaar nog steeds te vinden in de mediatheek.'

'Ik heb ervoor gekozen tien personen te portretteren, maar het hadden er zo honderd kunnen zijn; er zijn zoveel verschillende verhalen en gevoelens. Ik heb heel erg bijzondere gesprekken met die tien mensen gehad. Ze geloofden in het project en dat vind ik belangrijk. Zij zijn immers voorbeeldfiguren voor heel veel anderen.'

Worden wie ik ben van Ozden Karababa is vanaf nu verkrijgbaar in het Nederlands en Engels. 

In 'Uit de kunst' zetten we bijzondere kunstenaars in de spotlight. Ben jij een getalenteerd fotograaf, beeldhouwer, tekenaar, schilder of bijvoorbeeld breier? Laat het ons weten via redactie@winq.nl.