Urenlang heb ik naar dat scherm gekeken, een intense confrontatie met m’n telefoon, maar vooral ook met mezelf. Waarom was ik zo geobsedeerd en geïrriteerd? Waarom maakte het me zoveel uit dat ik op dat moment even niet kon reageren op het “yo what’s up” van een vriend of op mijn zusje, die me een foto stuurde van een innig bevriende kat en reiger? Op het eerste gezicht geen life or death-situaties, maar ik zweer je dat het wel zo voelde.

Je wilt gelijk reageren, want je wordt genotificeerd dat er iets gaande is en daar wil je dan het fijne van weten. Actie-reactie. Maar ik zat gewoon thuis op de bank, met een joint in m’n hand te genieten van Ik Vertrek. Voldaan en content. Waarom was ik dan zo bezig met alles behalve wat ik op dat moment deed?

‘Natuurlijk snap ik dat we zonder Moleskines dood zouden gaan’

Ik bedacht me dat ik vroeger naar school ging wanneer het tijd was, ging buitenspelen wanneer er aangebeld werd en thuis kwam eten wanneer ik geroepen werd. Natuurlijk verschillen mijn dagelijkse beslommeringen als kind wel een beetje van die van tegenwoordig, maar ik denk dat het verschil vooral in mij zit. Ik, of als ik even de gehele samenleving over m’n eigen kam mag scheren, wij zijn met z’n allen de godganse dag druk bezig onze agenda’s te voeden met allerhande afspraken en vooraf geplande verplichtingen. Ik snap natuurlijk dat dat heel volwassen en verantwoordelijk is en dat we zonder Moleskines dood zouden gaan, maar soms mis ik dat gevoel van simpelweg doen wat je doet. Gewoon even zitten, misschien nadenken of rondkijken, of opstaan en dan toch weer zitten. Niet niks doen, maar gewoon doen.

Na het tragische ongeval met m’n telefoon en de daaropvolgende confrontatie met mezelf nam ik een oud mobieltje waarmee ik alleen kon sms’en. Dat voelde als een verlossing. Ik werd er wel een beetje irritant van, zoals een ex-roker die een roker terechtwijst met een 'o jeetje, ben zo blij dat ik die hoest niet meer heb', net op het moment dat er toevallig even wat vast zit in zijn keel.

Maar goed, ik ben uiteindelijk toch weer gezwicht en heb nu na een jaar weer een smartphone. Ik weet niet of je hoopte dat dit verhaal een utopisch einde zou krijgen, waarin ik nooit meer online ben gegaan en ik tegenwoordig off the grid in een boomhut in de Ardèche woon, mijn excuses als dat het geval was. Maar – en dit zeg ik dan vooral tegen mezelf – wees niet getreurd, ik heb een wijze les geleerd. Twee eigenlijk. Ten eerste dat Instagram Stories echt veel leuker is dan dat ik dacht toen ik nog een zure ex-smartphoner was en ten tweede dat je zoveel in het nu kan leven als je jezelf toelaat. Dus leg je telefoons, tablets en triggers eens in de zoveel tijd even weg en ga eens op een stoel zitten. En dan gewoon een beetje om je heen kijken of opstaan en dan toch weer zitten. Gewoon een beetje doen.

Jinan Vyent houdt van Zweedse puzzels, sokken, whiskey en d'r vriendinnetje. Ze houdt niet van zure room.

Foto: Mgr. Madhatter