Het was niet eens zozeer omdat de film zo goed was – wat hij zeker was – maar omdat hij zo pijnlijk confronterend was. Na de film bleef ik met één grote vraag achter. Waarom wil iedereen toch zo graag naar ons ‘heilige’ Europa? Is het dan echt zo slecht vertoeven aan de andere kant van het water? Er was maar één manier om daar achter te komen.

‘Eigenlijk heb ik angst voor alles wat me onbekend en vreemd is’

Toen in februari mijn dertigste verjaardag naderde, was het een kwestie van nu of nooit. Als ik dan per se nog één keer iets geks wilde doen, moest het nu. Als ik er over nadenk, beperkt mijn leven zich eigenlijk vrijwel uitsluitend tot de Prinsengracht. Elke ochtend op de fiets van huis naar werk en in de avond weer dezelfde route terug. Ik had inmiddels wel genoeg van dat porseleinen paleisje dat symbool staat voor mijn veilige en beschermde jeugd. Het was tijd om mijn comfortabele roze bubbel met de snelheid van een Air France-vliegtuig te doorboren en ontvluchten. En zo vertrok ik vroeg in de ochtend van 14 februari naar een land waar ik vrijwel niets van afwist. Sterker nog, Google Maps moest me leren waar het überhaupt lag. Algerije, het land van heerlijke traditionele couscous, kilometers uitgestrekte woestijn, heuvellandschappen met bergen zo hoog dat de toppen bedekt zijn met sneeuw, én de islam. Een geloof dat ik tot die dag vrijwel alleen kende van de aanslagen op 11 september en lugubere video’s van gestenigde homo’s.

Ik was slechts acht dagen weg, maar heb tijdens mijn reis tien jaar in één week geleefd en leerde in korte tijd een hoop dingen die de autocue van ons achtuurjournaal niet halen. Elke dag deed ik dingen waarvan ik voorheen nooit had gedacht dat ik ze ooit zou doen. Die activiteiten gingen dan ook allemaal gepaard met de nodige hartverzakkingen. Als er één ding is wat ik heb geleerd van mijn reis, dan is het wel dat ik angst heb. Heel veel angst. Eigenlijk heb ik angst voor alles wat me onbekend en vreemd is. Of het nou mijn bezoek aan een traditionele hamam was, het bijwonen van een gebed in de moskee of het bespreken van de islam met een groep imams en islamitische geleerden. Met elke keer maar één enkele overeenkomstige conclusie; de angst bleek achteraf totaal ongegrond. Nooit heeft iemand ook maar één kwaad woord over me gesproken, of me op wat voor manier dan ook kwaad proberen te doen. Laat staan dat er met stenen naar me gegooid werd. Het tegenovergestelde bleek waar. De mensen waren vriendelijker dan ik ooit had durven dromen. Dus waar kwam mijn angst dan toch vandaan? Is het mijn opvoeding? De media? Geert Wilders? Of ben ik misschien zelf wel schuldig aan het aanpraten van deze angst?

‘De werkelijke armoede bevindt zich in ons overgewaardeerde Westen’

Want wat als ik me door mijn angst had laten leiden? Nergens op aarde werd ik eerder zo gastvrij en warm ontvangen. Ik heb geen seconde het gevoel gehad dat ik me anders voor hoefde te doen dan hoe ik ben. De mensen hebben er niet veel, maar wat ze hebben, werd met ongekende gulheid gedeeld. Mijn ogen hadden nooit eerder armoede gezien, maar te midden van die armoede voelde ik mij rijker dan ooit tevoren. Niet omdat ik besefte dat ik het thuis zo goed heb, maar omdat de Algerijnen zoveel meer rijkdom hebben dan wij. Rijkdom in de vorm van liefde. Iets waar wij nog heel veel van kunnen leren. De werkelijke armoede op de aarde bevindt zich in ons arrogante en overgewaardeerde Westen. Een emotionele armoede, gevoed door angst. Ongegronde en nergens op gebaseerde angst. Ik zal nooit meer datzelfde Disney-prinsje in mijn porseleinen paleisje zijn als voor mijn reis, maar mocht ook jij weleens last hebben van angst, dan laat ik je graag achter met deze quote uit de film Frozen: ‘Let it go!’ Anders mis je zoveel moois.

Foto: Monseigneur Madhatter