Ook kan ik me nog prima voor de geest halen hoe mijn beste vriendinnetje en ik samen hand in hand naar de lagere school liepen. We liepen eigenlijk niet zo vaak, we huppelden en renden meestal, perfect synchroon. We dachten er toen niet over na, maar als ik nu twee dametjes op die manier samen voorbij zie komen, weet ik dat het goede vriendinnetjes zijn. Beste vriendinnetjes zelfs – zeker voor dat moment – en de buitenwereld mag het zien.

De eerste keer dat ik de hand van mijn ‘verkering’ vasthield was toch wel heel spannend. We lieten samen zijn hond uit in een park in de buurt. Hij had zweethanden, maar dat kon me niets schelen. Ik had een vriendje en daar was ik trots op. Het vanzelfsprekende ritme van het samenlopen was nog niet zo soepel als daarvoor met mijn beste vriendinnetje, maar ook dat kon me niets schelen. Ik wist dat iedereen kon zien dat we een setje waren en man, wat genoot ik ervan. Nu nog raak ik ontroerd van de onhandigheid van verliefde jonge pubers die de kunst van het samen hand in hand lopen nog niet helemaal onder de knie hebben, maar er zo zichtbaar van genieten. Zelfs met gevaar voor eigen leven fietsen ze soms hand in hand.

Hand in hand.

Het heeft altijd iets gezelligs, want het komt heel nauw. Ook al vind je iemand doorgaans erg leuk en lief, als je tijdelijk even chagrijnig bent op die ander, wil je zijn of haar hand niet vasthouden. Althans, nu even niet. Dus weet je als buitenstaander als je twee mensen hand in hand ziet lopen: dat zit wel goed tussen die twee.

‘Godzijdank blijkt dat we deze vorm van samen voortbewegen, weigeren te laten bedoezelen door de ondoordachte actie van een paar jongens’

Hand in hand lopen is nooit aanstootgevend, ongeacht wiens hand je vasthoudt. Toch is het ineens belangrijk in Nederland. Het blijkt godzijdank dat we deze vorm van samen voortbewegen, weigeren te laten bedoezelen door de ondoordachte actie van een paar jongens. Alexander Pechtold en Wouter Koolmees maakten deze week een simpel maar heel belangrijk statement in politiek Den Haag. Hand in hand over de keitjes van het Binnenhof. Vele bekende en niet bekende Nederlanders volgden hun voorbeeld. Een duidelijk en vreedzaam protest.

Vandaag gaan in Arnhem mensen hand in hand de straat op. Wie weet in meer steden. In mijn hoofd hoor ik het toepasselijke lied van The Beatles, ‘I want to hold your hand.’ Of het clublied van Feijenoord, ‘Hand in hand, kameraden’. Zelfs het liedje dat ik moest leren voor mijn eerste communie, ‘Geef mij je hand’, klinkt in de verre hoeken van mijn geheugen. De aanleiding is te triest voor woorden. Het initiatief in Arnhem vandaag had niet nodig mogen zijn. Maar nu het toch een feit is, laten we er dan maar een feestje van maken. Een kleurrijk feestje.

Geef elkaar een hand vandaag en laat zien dat we ons dit lieve, vrolijke, warme en veilige gebaar niet laten afpakken. Voor niemand en door niemand. Glimlach naar welk paar je ook hand in hand ziet lopen vandaag, morgen en zoveel mogelijk dagen daarna.

Foto: Peter van der Wal