Column

'Goedemiddag, meneer'

Jinan Vyent

Leestijd: 2 minuten - op 05 mei 2017

Mannelijk versus vrouwelijk. Wat is dat nou eigenlijk? Ben ik mannelijk omdat ik meestal 'mannenkleding' koop? Omdat ik op voetbal zit? Omdat ik m’n vrienden af en toe een boks geef in plaats van drie zoenen?

De definitie van mannelijkheid heeft me nooit lekker gezeten. Rond m’n zesde jaar begon ik met voetballen, droeg ik alleen nog maar Ajax-trainingspakken en wilde ik alleen nog maar vlechtjes in plaats van een bos krullen of een grote knot. Toen was er nog niks aan de hand, alle kinderen op de speelplaats speelden met elkaar en het maakte weinig uit of je een jongetje of een meisje was.

‘Ik denk alleen maar na over mijn genderidentiteit op het moment dat de samenleving mij daarmee confronteert’

Toen we allemaal wat ouder werden en gender opeens een ding werd, was ik opeens 'een jongetje'. Want ik droeg geen jurkjes en deed niet mee met touwtjespringen, maar wel met blikkietrap. Ik trok me er nooit veel van aan, omdat ik zogenoemde jongensspelletjes gewoon leuk vond. Dat ik daarom een jongetje was, maakte me geen moer uit.

Op de middelbare school was het ongeveer hetzelfde verhaal, ook daar had ik er niet veel last van. Ik denk dat m’n schoolgenoten merkten dat ze me er niet echt mee raakten en me er daarom ook niet mee gepest hebben – afgezien van the occasional bored bully die me dacht te vernederen door dingen te zeggen als: ‘Ik zou nooit met jou zoenen, want ik ben geen homo!’

Jaren later, toen ik m’n haren kort knipte, voelde ik een grote drang om de vrouwelijkheid die ik toch dacht te verliezen daardoor te compenseren met jurkjes, kettinkjes en clutches. Ook merkte ik in die tijd dat ik toch wel was geraakt door de opmerkingen die voorbijkwamen in de jaren daarvoor. Ik was in die tijd erg zoekende naar wie ik nu eigenlijk was. Ik besefte dat ik eigenlijk alleen maar nadenk over m’n eigen genderidentiteit op het moment dat ik daarmee geconfronteerd wordt door de samenleving, want zelf vind ik het allemaal wel gewoon prima zoals het is.

‘Soms draag ik een strakke broek, soms een losse. Soms zie je dat ik tieten heb, soms ook niet’

Ongeveer vier jaar geleden was genderidentiteit opeens hip en werd ik weleens gevraagd voor verschillende interviews en fotoshoots omdat ik een ‘genderbender’ zou zijn. Tijdens elk interview zei ik dat ik de kleren die ik droeg gewoon droeg omdat ik ze mooi vond, niet als statement of provocatie of wat dan ook. En dat ik nooit echt zelf heb geworsteld met m’n 'mannelijke en vrouwelijke eigenschappen', maar dat ik vooral de samenleving ermee zag vechten.

Ik ben tegenwoordig kaal. Soms draag ik een strakke broek, soms een losse. Soms zie je dat ik tieten heb, soms ook niet. Dagelijks krijg ik een 'Goedemiddag, meneer' naar m’n hoofd geslingerd en het is bijna grappig om te zien hoe de persoon in kwestie zich daarna uit de situatie probeert te stotteren als hij zich realiseert dat ik geen meneer ben. Ik lach meestal en zeg dat ik het best snap ‘want ja, kaal en zo hè en blablabla’.

Vervelende momenten zijn er ook, zoals de beschonken vrouw in een bruine kroeg die me maar een hij bleef noemen. Ondanks meerdere malen vriendelijk gezegd te hebben dat ik echt een kut heb en zo, kwam het maar niet bij haar aan. Op dat soort momenten raak ik even gefrustreerd en stel ik me voor hoe het is als transgender, dat men gewoonweg soms niet accepteert hoe iemand zich identificeert, eruitziet of profileert. En hoe moeilijk dat me lijkt. En hoe fucking oneerlijk dat is.

Ik hoop echt dat we ooit gewoon echt kunnen zijn wie we zijn zonder dat daar een naam aan wordt gegeven. Geen jongetjes en meisjes, geen meneren en mevrouwen. Gewoon mensen. Zo, en nu ga ik de Xenos bellen om daar een ‘home is where the heart is’-bordje van te laten maken.

Foto: Peter van der Wal

Advertentie
Advertentie
Delen op

Winq in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang wekelijks een overzicht van de beste artikelen.

Magazine 95

Deze keer: Sauvage-acteur Félix Maritaud, mannen in rokken en Netta

Neem een abonnement

Geef cadeau