Jullie komen aan in Kiev en regisseur Rolf Meter heeft ineens bedacht dat jullie act helemaal anders moet: met een enorme installatie, projecties, liften, trap doors, draaiende elementen én vuur. In een fabriek net buiten Kiev wordt het gevaarte as we speak in elkaar gezet. Hoe reageren jullie?
A: Als jullie regisseur vindt dat het nummer beter tot z’n recht komt als jullie steeds het risico lopen vermorzeld te worden door een podiumonderdeel, dan vertrouwen jullie hem.
B: Jullie zeggen alle interviews af om met Rolf te zoeken naar een goede oplossing, hopelijk zónder die enorme installatie.
C: Rolf krijgt een enkeltje Schiphol en jullie laten je manager even een nieuwe regisseur regelen.

Shelley: 'Ik wil eigenlijk C zeggen, maar ik ga toch maar voor B. We hebben heel veel vertrouwen in hem, maar het kan natuurlijk zijn dat je even een verkeerde weg inslaat.'
Lisa: 'Ik denk dat we hem gewoon even wat te drinken geven, en een aspirientje.'
Amy: 'Maar als het na dat gesprek nóg niet opgelost is, dan wordt het toch een enkeltje Schiphol!'

Laten we even rekening houden met het worst case scenario: jullie eindigen helemaal als laatste. Wie krijgt er van jullie als eerste van langs?
A: De plaatselijke organisatie van het Songfestival in Kiev: allemaal doorgestoken kaart en maffi apraktijken. Niet te vertrouwen!
B: Jullie manager. Die heeft jullie de deelname immers aangepraat. Nu het allemaal mislukt is kan hij mooi op zoek naar een nieuwe baan.
C: Jullie steken de hand in eigen boezem. Het meerstemmig zingen, een stukje choreografie of die verleidelijke blik in de camera: iets is misgegaan.

Shelley: 'Ik denk dat we eerst ons optreden terug zouden kijken. Als we zelf het gevoel hebben dat we het supergoed gedaan hebben, dan is het natuurlijk allemaal doorgestoken kaart, haha!'
Lisa: 'Ook als we onderaan eindigen kunnen we nog steeds trots zijn. Ik denk dat ik gewoon even ga huilen in een hoekje en drie weken niet uit m’n bed kom.'
Amy: 'Ik ga héél hard janken en krijg een mental breakdown.'

'Stel dat Amy zou willen stoppen, dan houdt het gewoon helemaal op'

En nu het best case scenario: al halverwege de puntentelling wordt duidelijk dat jullie onverslaanbaar zijn, en jullie winnen glansrijk het Songfestival. Maar het internationale succes leidt al snel tot spanningen. Wie gaat als eerste solo?
A: Amy: die voelde zich altijd al een beetje de Beyoncé van de groep en gaat direct sparen om zo snel mogelijk haar audiovisuele album op iTunes te droppen.
B: Lisa: zij vond als oudste de twins altijd al een blok aan haar been en nu is het tijd om haar vleugels te spreiden.
C: Shelley: tijdens de hoge koorts van een voedselvergiftiging had ze een visioen van een solotour en een uitverkochte Amsterdam ArenA. En koortsdromen, díe moet je waarmaken!

Allemaal: 'C!'
Shelley: 'Nee, maar even serieus: we weten alle drie dat onze kracht juist in het meerstemmig zingen zit. En stel dat bijvoorbeeld Amy
zou willen stoppen, dan houdt het gewoon helemaal op.'

En dan gaan jullie bij de HEMA werken?

Allemaal: 'Ja!'
Amy: 'We hebben allemaal gestudeerd, dus we komen vast wel op onze pootjes terecht.'
Shelley: 'We hebben afgesproken dat niemand uit de groep stapt om een solocarrière te starten. Daar staat trouwens een heel hoge boete op.'
Lisa: 'Want stel je voor: één van ons krijgt een rare ingeving en wil het helemaal anders. Dan is de toekomst van de andere twee ook meteen weg.'
Amy: 'Maar het is ook het leukste om met z’n drieën door te gaan. Tijdens onze theatertour zing ik een solo, en ik ben elke keer blij dat het maar één liedje is.'

Dit artikel verscheen eerder in #002 van Attitude.

Tekst & Beeld: Martijn Tulp