Ze is bang herkend te worden op straat. Vanwege haar geaardheid was ze gedwongen haar land van herkomst te ontvluchten. Als moeder van twee kinderen was dat niet gemakkelijk. Haar kinderen heeft ze dan ook al zeven jaar niet meer kunnen zien of spreken. Haar grootste wens is dat ze ooit naar Nederland zullen komen. Ik vraag me af of ze – net als ik – beseft dat die kans erg klein is, maar durf het haar niet te vragen.

‘Wereldwijd zijn ruim 65 miljoen mensen op de vlucht’

Tijdens mijn tweede ontmoeting bij haar thuis krijg ik pas haar gezicht te zien. Het is een warme, lieve vrouw en al snel belanden we in gesprekken over muziek, sociale contacten en toekomstdromen. Mounia (niet haar echte naam) laat me op haar telefoon een liedje horen in haar eigen taal. Het duurt even voor ik doorheb dat de vrouw die aan het zingen is, zijzelf is. Het zijn poëtische klanken vol emotie die – ook al versta ik de taal niet – klinken als een smeekbede. Ik vraag haar de tekst voor me te vertalen. Het lied had ze zelf geschreven en ging over het gemis van haar kinderen. Ik weet genoeg en vraag niet verder naar de rest van de teksten, want in haar ooghoek zie ik al een eerste traan. Wel vraag ik haar of ze ooit terug zou willen naar het land waar ze vandaan komt. Haar antwoord is kort en krachtig. ‘Nooit! Dat kan ik niet en dat wil ik niet. Hier kan ik mijzelf zijn, hier kan ik gelukkig zijn.’ Het doet pijn in mijn hart te beseffen dat de situatie zoals deze hier nu voor haar is, ver weg van haar kinderen, dus nog altijd beter is dan de situatie in haar geboorteland.

Er zijn wereldwijd ruim 65 miljoen mensen op de vlucht. Zij laten huis en haard en alles wat hen vertrouwd is achter, op zoek naar een beter bestaan. Voor ons is het misschien nauwelijks voor te stellen, maar voor deze mensen is het de laatste hoop op een beter leven. Ze kunnen niet anders. Ook in Nederland vragen jaarlijks tienduizenden mensen asiel aan. Zij komen niet om onze banen over te nemen of om ons pensioen af te pakken. Zij willen enkel een beter leven. Een leven met de rechten die wij vanaf onze geboorte in de schoot geworpen hebben gekregen. En misschien een beetje begrip en een luisterend oor. Het zijn immers gewone mensen, net als jij en ik.

'In dit land heb ik de vrijheid om er het beste van te maken'

Het is alweer een aantal maanden geleden dat ik me als vrijwilliger inschreef voor het buddyproject voor homoseksuele vluchtelingen. Ik had er veel verwachtingen van, maar het leuke contact met Mounia overtreft deze nu al allemaal. Op de fiets terug naar huis kijk ik op de Prinsengracht nog eens goed om me heen en besef ik me maar al te goed wat een geluk ik heb om puur per toeval in dit land geboren te zijn.

Ik besluit van nu af aan alle kansen die ik krijg met beide handen aan te pakken. Want wat het ook is dat er op mijn pad zal komen, ik weet dat ik in dit land de vrijheid heb om er het beste van te maken. Daarvoor hoef ik nergens naartoe te vluchten en kan ik, net als Mounia nu, gewoon blijven waar ik ben. Dat het op dat moment net, voor de zoveelste keer die dag, begint te regenen neem ik maar op de koop toe.

Foto: Monseigneur Madhatter