Die heterostelletjes lopen vaak hand in hand, innig met de armen om elkaar heen of geven elkaar een goede smakkerd. Het is voor hen de normaalste zaak van de wereld. Ze hoeven totaal niet bang te zijn dat mensen hun nakijken of vol afgunst aanstaren. Wat ben ik dáár jaloers op. En dat is niet het enige.

Een ander voorbeeld, dat velen vast en zeker ook gezien hebben, was tijdens de finale van het Eurovisie Songfestival. Aan het eind van de Wit-Russische en de Roemeense act gaven de koppels elkaar uit het niets een innige zoen. Dit deden ze beiden niet in de halve finale, waardoor de zoenen nu totaal onverwachts van het televisiescherm afspatte. Inmiddels is iedereen die zoenen alweer vergeten; niks aan het handje. Maar wat nu als twee mannen elkaar tot twee keer toe in deze show onverwachts innig hadden gezoend? Was het dan in alle kranten te lezen? Herhalingen op televisie te zien van ‘het incident’? Ik baal ervan dat het bij homo’s of lesbiennes een heel andere context zou hebben gehad.

‘Niet zo zeuren, hetero’s, jullie hebben meer dan genoeg keuze’

Ook hoeven hetero’s zich geen zorgen te maken over vragen als: ‘Ben jij het vrouwtje of het mannetje in de relatie?’. Bij hetero's is dat namelijk gelijk duidelijk – alhoewel ik af en toe een heel andere indruk krijg. Geen haan die er bij een heterostel naar kraait wie de baas is in huis, wie er kookt, wie het huishouden doet en wie de controle heeft over de afstandsbediening. Allemaal vragen die LHBT's om de haverklap voor de kiezen krijgen.

Om nog maar te zwijgen over alle heterosingles die zeuren dat ze nog single zijn en geen partner kunnen vinden. Hálló? En wij, alle (seksuele) minderheidsgroepen, dan? Wij hebben al zo ongeveer 85% minder aanbod dan jullie. Ik ben juist jaloers dat hetero’s zoveel meer keus hebben. Mijn devies: niet zo zeuren. Probeer anders maar eens een weekje te leven als homo of lesbienne; eens kijken hoe het je dan afgaat.

Als semi-activistische homo krijg ik vaak te horen dat gayprides, gaybars en regenboogzebrapaden meer kwaad dan goed doen. ‘Zo zorg je er toch júíst voor dat je anders behandeld wordt?’ Maar dat is het nu precies het punt: we worden niet gelijk behandeld en hebben niet dezelfde rechten, daarom moeten we er zelf voor strijden.

Zolang ik nog jaloers blijf op heterostellen, zal ik voor onze rechten blijven strijden. Het is namelijk veel te makkelijk om te zeggen 'dat het in Nederland allemaal wel meevalt', terwijl je zelf geen flauw benul hebt van hoe het voelt om hier als minderheid te leven.

Coverfoto: Mgr. Madhatter