Met ogen groter dan de borsten van menig diva zag ik mijn vriendin om haar heen kijken. Voor een welopgevoede Haagse Marokkaanse Nederlander die zelfs nog nooit van Viva la Vie heeft gehoord, was de befaamde Amsterdamse dragrace een ware cultuurshock. Hoewel, Amsterdams? Als grootste drag-competitie van Europa is Superball de grachten allang ontgroeid, met een huis uit Frankrijk, België en ook een eigen inzending uit de Hofstad – the Headquarters genaamd. Oogverblindend mooi en ravissant sexy, zo zou ik de gekleurde queens van laatstgenoemd huis willen noemen. ‘Daar zou ik wel wat vrouwelijkheid van willen leren,’ fluistert mijn vriendin me in het oor, die met haar stijlvolle jurkjes en volle krullenbos zelf toch ook geen vrouwelijke charme vreemd is.

'Er is veel moed voor nodig voor mannen om vrouwelijkheid niet alleen te omarmen, maar uit te vergroten en tot kunst te verheffen'

Het is een dolle bedoening. Stoute grappen. Hilarische uitglijders soms. Maar meer dan een lach voel ik vrijheid. Amsterdam mag trots zijn op dit evenement dat van een nichesubcultuur een ware artistieke leefvorm maakt en tegelijk een duidelijk geluid laat horen naar de intolerantie in de samenleving. Zie zo de ijzersterke opening en slotact van the House of Hopelezz, die – in tegenstelling tot haar naam – in een kleurige parade liefde, verbinding, een warm welkom naar vluchtelingen, anti-racisme, en een pro-transrechten-boodschap uitdraagt. Ik krijg het er warm van en ik niet alleen: de bijval vanuit het publiek is zo luid dat ik even denk dat het dak van de poptempel eraf wordt gelicht.

Er is voor mannen veel moed voor nodig – buiten, maar ook binnen de gayscene – om vrouwelijkheid niet alleen te omarmen maar uit te vergroten en zo tot kunst te verheffen. Wie met zo’n laag make-up, volle bos haar en glitterjurk over straat durft te gaan is voor mij een held. Tegelijk blijft het een kunstvorm die aan en af kan worden gedaan en waar nodig kan worden gecamoufleerd. Een transvrouw heeft die keuze niet. Haar lichaam is altijd en overal ongewild en ongewenst een sociopolitiek fenomeen.

Ik vraag me af of ik ooit weer een jurk aan zal trekken en met harige benen op hakken zal staan. Het zou een leuke speling van het lot zijn, dat wel. Ooit rende ik op hakken door Amsterdam Centraal om mijn trein te halen en danste ik met kromme tenen de hele dansvloer af. Ik zal de moves toch niet verleerd zijn? Misschien dat ik me aan kan sluiten bij de misfits? De dag dat ik weer met make-up en lang haar over straat ga, zij het ditmaal met die gewraakte baard, zal de verwarring zeker compleet zijn.

Foto: Monseigneur Madhatter