Vorige maand schreef ik over een gay-friendly heterofeest. Dit keer belicht ik de omgekeerde situatie: het hoe en waarom van een straight-friendly gayfeest.

Als ik PANN-feest zeg, zeggen jullie: tongen in de Tivoli. PANN is het alom bekende gayfeest bedoeld voor jonge LHBTQI’s en is zo oud als Methusalem. PANN is spotgoedkoop, piepjong (vanaf 16+) en wordt door het hele land gehouden, maar vooral in Utrecht, waar het ooit in 1969 is opgericht door een groepje studenten die een plek voor homojongeren miste in de stad.

Nu ben ik zelf nooit een jonge LHBTQI geweest – Ik was 27 toen ik voor het eerst verliefd werd op een vrouw, en tot die tijd overtuigd hetero. Het PANN-sentiment is mijzelf dus niet zo bekend. Ik ben er één keer geweest, op mijn 27e. De Vengaboys traden op en zongen over een rocket to Uranus, ik werd door een 17-jarig meisje in mijn bil geknepen en gleed bijna uit over de hormonen.

‘Hijs je op een straight-friendly feest de regenboogvlag, of juist de heterovlag?'

Behalve een gayfeest noemt PANN zich ook straight-friendly. Is een straight-friendly feest vergelijkbaar met het zogenaamde inclusieve gay-friendly feest? En wat betekent het woord straight-friendly bij een gayfeest? Hoe organiseer je een straight-friendly feest, en waarom noem je een feest zo?  

  • Moeten de organisatoren gay zijn? Of juist straight?
  • Hijs je de regenboogvlag? Of juist de heterovlag? (Vladimir Putin heeft deze kleurloze vlag in 2015 in het leven geroepen. Heus, google het eens).
  • Wissel je songfestivalhits af met André Hazes’ gouwe ouwe?
  • Wat doe je met de aankleding? Roze of liever niet té roze? Wel of geen glitters?
  • Hoe maak je het zo laagdrempelig en friendly mogelijk voor iedereen om het feestje te bezoeken? En is dat ook je doel?
  • Welke verhouding van straight vs. gay is nodig om het feest inclusief te houden voor iedereen?
  • Ben je alleen die avond vriendelijk voor de straights? En is het de rest van het jaar strictly voor de gays?

Mijn antwoord op alle vragen: als hetero ben je te gast op een straight-friendly gayfeest. Je bent een bondgenoot en laat ruimte voor de ander. Het is net alsof je als tienjarige bij je oudtante op bezoek gaat, waar je altijd kip piri-piri krijgt voorgeschoteld, dat je eigenlijk niet lust. Waar je zenuwachtig wordt van de koekoeksklok en waar het net een beetje anders ruikt dan in je eigen huis. Maar dat zeg je allemaal niet, want je bent te gast. En je komt er graag omdat je oudtante dat zo fijn vindt maar bovenal omdat ook jij kunt zijn wie je bent en het niet uitmaakt dat jullie smaken verschillen. Een plek waar het niet uitmaakt of je al dan niet van roze glitters houdt. Een plek waar de Vengaboys-hit ‘Rocket to Uranus’ gewoon op repeat mag staan:

‘There is a house, in the heart of kings and town. 
A place that you never see.
The secret house, in the heart of kings and town, where we've been building our dream’

Foto: Monseigneur Madhatter