Donderdagmiddag om twee uur was de première. Ik had net zicht op de coulissen en zag mijn kind vanaf daar met een wit bekkie staan kijken of die eerste show goed ging. Ik voelde op afstand dezelfde knoop die hij in zijn maag had. En het ging perfect! Tijdens iedere volgende show zag ik zijn zelfvertrouwen groeien, tot de ontlading vrijdagavond na de finale, met al zijn medestudenten en modellen tegelijk op het podium. Gewapend met bloemen en champagne spatte de euforie van de catwalk. Nog nooit zo snel studenten zo dronken zien worden naderhand.

‘Mijn zoon had de luxe in alle uitbundigheid te kunnen ontdekken wie hij is’

Bijna vier jaar geleden startte Tokke in Arnhem op Artez zijn opleiding. Een instituut waar hij gevormd is van middelbarescholier tot volwassen man. Jaren van bloed, zweet, tranen, wijn, stoffen, kralen, patronen en de meest prachtige creaties. Maar ook een plek waar hij de luxe heeft gehad dat hij in alle uitbundigheid heeft kunnen ontdekken én heeft kunnen laten zien wie hij is. Ik heb weleens gedacht: wat zou er met hem gebeurd zijn als hij bijvoorbeeld rechten had gestudeerd of nog extremer, wat als hij profvoetballer geworden was? Dan had hij zich tijdens de overgang van kind naar man waarschijnlijk veel meer moeten inhouden. Al blijft dat natuurlijk een veronderstelling, wie weet was dat net zo makkelijk gegaan.

Maar daar in de veilige omgeving van een kunstacademie kon hij zonder problemen op hakken lopen als hij daar zin in had. Of op sneakers, herenschoenen of laarzen. Net waar hij zin in had. Werd er niet gek opgekeken als je de ene dag in een krijtstreeppak en de volgende dag in een wapperend gewaad gekleed in de gangen rondhuppelde. Liepen er, in verhouding, veel jongens rond die net uit de kast waren of er nog net in zaten. Kon er onderling vrijuit gesproken worden over de perikelen thuis, hoe de ouders daar zo verschillend mee omgingen. Kon er zonder gevaar van agressie, affectie getoond worden op feestjes. Was er keuze genoeg om leuke heren te ontmoeten. En was er altijd wel een schouder om op uit te huilen als het in de liefde niet helemaal zo liep als gehoopt was.

‘Wat hoop ik dat over een paar jaar deze column verschrikkelijk achterhaald is’

Kortom, daar in Arnhem was het mogelijk om openlijk en zonder stiekem te moeten zijn, te ervaren wat de meeste heterostudenten ervaren op andere opleidingen buiten de lesuren; experimenteren, genieten, op je bek gaan, vrienden voor het leven maken. Het is heel jammer dat ik dat ervaar als een luxe. We zijn in Nederland helaas nog niet zover dat gaystudenten op alle mogelijke opleidingen zo zichzelf kunnen zijn. Wat hoop ik dan ook dat over een paar jaar deze column verschrikkelijk achterhaald is. Want man, man, wat zouden de collegebanken in Leiden opfleuren van openlijke diversiteit, wat zouden de ROC’s er vrolijk uitzien en wat zouden hogescholen naar een hoger plan getild worden. Ik blijf gewoon geloven en hopen dat het ooit zover zal zijn.

Voor nu sudder ik heerlijk na in de afterglow van de shows. Wentel ik me nog even lekker in het trotse gevoel. Mag ik vinden dat hij de allermooiste collectie had van alle negentien afstudeerders (had hij ook natuurlijk). Stalk ik mijn vrienden met foto’s op WhatsApp en vul ik mijn Facebook gênant met de plaatjes van Tokkes ontwerpen. Hij gaat er zó komen, die jongen. Met torenhoge hakken onder zijn krijtstreep de toekomst tegemoet.

Foto: Peter van der Wal