Eerst bedacht ik hoe stoer ik haar vond en hoe boos ik was op die gozer. Hoe durft hij haar trots en lef te veranderen in schaamte en schuld?

Ik stel me voor dat ze wakker werd, zich klaarmaakte voor een grote dag, haar speech meenam en de kerk binnenliep. Ik stel me voor hoe haar naam werd omgeroepen, haar moeder bemoedigend naar haar lachte en ze met een rechte rug het gangpad op liep. Hoe ze haar eerste woorden hardop uitsprak en haar laatste woorden veranderden in het geruis van de microfoon.

In het filmpje is te zien hoe ze schrikt, achterom kijkt en vraagt wat er aan de hand is. Er wordt iets tegen haar gezegd, waarna ze het stapeltje papieren dat voor haar ligt oppakt en rustig het podium afloopt. Wat hierna gebeurde weet ik niet, maar ik hoop dat haar vuur is aangewakkerd in plaats van uitgeblust.

‘Dat men kritiek heeft op zij die anders denken dan hen maakt me verdrietig, dat ze hen het zwijgen opleggen maakt me fucking boos’

Het idee dat mensen kritiek op anderen hebben, omdat ze anders dan zij zijn, maakt me erg verdrietig. Het idee dat mensen anderen letterlijk het zwijgen opleggen, maakt me vooral fucking boos. Dat ze denken dat het beter is om iemands fikkie uit te pissen, dan te luisteren naar het knetteren van de vlammen.

Iedereen heeft zijn eigen strijd en ik snap niet dat mensen elkaar alleen daarom al niet gewoon in hun waarde laten. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik het ook moeilijk zou vinden als iemand bijvoorbeeld een betoog zou houden over waarom het arische ras het beste is en daarbij vraag ik me dan ook af of dit mij hypocriet maakt. Als ik echt vind dat iedereen recht heeft op een eigen mening, zou dit eigenlijk ook moeten gelden voor de doorsnee racist, die ‘het beter lijkt als al die zwartjes en Marokkaantjes zouden worden teruggestuurd naar waar ze vandaan komen’.

En toch vind ik dat mijn eigen mening en overtuigingen meer gelden in deze kwestie en wil ik niks liever dan op het vuurtje van deze racisten pissen, totdat ze een smeulend hoopje as zijn.

‘Al typende bedenk ik hoe ik deze column kan eindigen op een manier die duidelijk maakt dat ik gelijk heb’

Zijn er dan gradaties in? En wie bepaalt die gradaties? Sommige mensen zullen het grondig met dit stukje eens zijn, anderen vinden me misschien een faux-filosofisch zeikwijf. Terwijl ik dit typ, ben ik sneaky aan het bedenken hoe ik deze column kan eindigen op een manier die duidelijk maakt dat ik gelijk heb, zonder de mening van een ander als minder te bestempelen. Dat voelt eerlijk gezegd onmogelijk.

Er zullen natuurlijk altijd mensen zijn die van mening verschillen. Misschien is dat het probleem ook wel niet, maar is het meer dat ik vind dat we ondanks die verschillende meningen samenhorig met elkaar om een kampvuur zouden moeten kunnen chillen. En dat we dan niet gelijk onze pricks en pussies eruit gooien om een ander zijn takje te blussen, omdat het anders knettert en brandt dan dat van jou. Zo blijft het vuurtje gewoon gezellig branden en zitten we uiteindelijk niet met z’n allen om een saaie, stomme hoop verbrande takken.

Maar ik zou m’n hypocriete zelf niet zijn als ik dit betoog niet zou afsluiten met een disclaimer; dit utopische verhaal geldt uiteraard niet voor racisten, misbruikers, chauvinisten, pesters, corrupte politici, macht misbruikende politieagenten in de VS en Donald Trump. Because trust me, I will piss on their fire any day of the week.

Jinan Vyent houdt van Zweedse puzzels, sokken, whiskey en d'r vriendinnetje. Ze houdt niet van zure room.

Foto: Mgr. Madhatter