De stap om afscheid te nemen van mijn ouders ligt inmiddels enkele weken achter me. Ergens had ik verwacht iets te voelen. Was het vrijheid? Een gevoel van opluchting? Of juist een groot gemis? Misschien hoopte ik dat mijn ouders toch iets van zich zouden laten horen. Uit liefde voor mij of simpelweg uit respect. Een reactie bleef uit, maar een vervelend gevoel volgde. Ik werd moe, heel moe. Voelde me leeg. Kon niet veel hebben van mijn omgeving. Gelukkig is deze vreemde, onwennige storm inmiddels gaan liggen.

‘Met lappen Bijbelteksten werd ik terechtgewezen’

Maar of ik nu rust voel? Dat vind ik lastig te zeggen. Ik vrees dat ik door mijn gelovige opvoeding, de kerk, mijn ouders en 13 jaar lang afwijzingen een lastig denken en zijn heb ontwikkeld. 

Het gaat erom of je jezelf de rust ook gunt. Ik deed dat tot nu toe niet. Naar aanleiding van de afscheidsbrief die ik schreef aan mijn ouders, volgden interviews in de Winq en in de L’HOMO. Verschillende online platforms deelden de brief of besteedden er aandacht aan. Ook het CIP, het Christelijk Informatie Platform, deelde de brief op hun Facebookpagina. Dat vond ik een mooi gebaar van deze organisatie. Ik kreeg wisselende reacties van gelovigen en niet-gelovigen. Een vriend zei me dat ik ze beter niet allemaal kon lezen. Dat heb ik wel gedaan. Blame curiosity. Ik gunde mijzelf niet de rust.  

Er waren steunende reacties bij, maar ik las ook met verbazing de woorden van mensen die het nodig vonden om mij terecht te wijzen. Ja, je leest het goed. Met lappen Bijbelteksten probeerden ze mij op m’n plek te zetten. ‘Eer je vader en je moeder.’ ‘Vraag je ouders en God om vergeving.’ ‘Zondaar zijn is geen keuze, zondaar blijven wel.’  

Natuurlijk verwachtte ik niet alleen steun voor mijn verhaal, maar het viel me op dat menigeen mijn situatie beter dacht te kennen dan ikzelf. Ik moest vergeving aan mijn ouders vragen, want ik deed hun verdriet. Ik zou lelijke dingen schrijven over ze. Er ontstonden verhitte discussies en ondertussen vroeg ik me af of deze mensen ooit zelf rust zouden krijgen... 

‘Leef jouw leven naar eer en geweten, maar vertel een ander niet hoe hij het zijne moet invullen’

Ik vind dat ik nooit een lelijk woord over mijn ouders heb geschreven of gezegd. Het ‘Eert uw vader en uw moeder’ staat voor mij gelijk aan respect hebben voor elkaar. Het kind voor de ouders en vice versa. We zijn allemaal mens. Enkel wat ik doe onderscheidt mij van mijn vriend, mijn collega, mijn ouders. Willen zij geloven? Geloof! Wil ik dat niet? Prima. Ben jij homo? Be gay

Leef je eigen leven naar eer en geweten, maar vertel een ander niet hoe hij het zijne moet invullen. Focus je op jezelf. Precies daar gaat het soms mis, bij ons allemaal, van niet-gelovigen tot strenggelovigen. We gunnen onszelf, elkaar en de omgeving de rust niet.

Als er een Jezus op aarde rond heeft gelopen, dan wijs ik graag naar hem. Volgens de Bijbel stond hij met beide armen open voor iedereen, maar wees hij juist met de vinger naar de mensen die het altijd beter dachten te weten. Hij bestond uit een en al rust en geen greintje strijd of afwijzing. 

De vakantie die voor de deur staat biedt me een rust van tijdelijke aard, maar juist de innerlijke rust hoop ik te vinden, zonder mijn ouders. Dat zal niet eenvoudig zijn, maar als het me lukt, biedt-ie me een betere toekomst.

Ich leb’ allein in meinem Himmel, in meinen Lieben, in meinen Lied. 

Foto: Peter van der Wal