De festiviteiten begonnen al met een flinke domper toen het Bisdom toch niet tegen de paapse pressie bleek opgewassen. De oecumenische viering kwam er uiteindelijk wel, maar niet in de befaamde Sint-Jan. Een verlies voor de Katholieke Kerk, die opnieuw niet in staat blijkt de liefde van Jezus aan Zijn volledige schepping te tonen. God zij dank dat ik in mijn schepper en niet in zijn incompetente schepping gelooft.

Aan mij deze dag niet alleen de eer een performance op het hoofdpodium van het evenement weg te geven, maar ook om een straatgesprek te leiden. Op het knusse Kerkplein probeerde ik de aanwezigen letterlijk over de streep te trekken en met elkaar in discussie te laten gaan.

‘“Ik vind homoseksualiteit smerig”, aldus de hetero’s. En maar dansen met hun roze feestmuts…’

‘Hebben jullie ooit een transgender-persoon ontmoet?’
Iedereen loopt naar ‘nee’.
‘Nou loop maar terug, want hier staat er één, al definieer ik mijzelf eigenlijk anders.’
Verbaasde blikken. ‘Wat ben jij dan?’
Gelach. En ‘Wat zit er in je broek?’ 

De pijnlijke situaties bleven niet beperkt tot deze interactie. Op de vraag wie er ‘hetero’ is, liep het grootste gedeelte van de ongeveer twintig participanten trots naar de overkant. Slechts enkelen bleven op de gay-streep staan. Toen ik vervolgens vroeg of niemand zich misschien wat meer in het midden zou plaatsen, of in ieder geval niet zo strak op de ene of de andere lijn wilde staan, reageerden de heteroseksuelen met ‘geen denken aan’, ‘ik vind het gewoon smerig’.

En maar dansen met je roze feestmuts... 

Dit was overigens meteen het einde van het straatgesprek. De hetero’s verlieten en masse het plein op zoek naar een lichtvoetiger feestje. Wat overbleef was een groep van vijftien lesbische vrouwen die onder aanwezigheid van grote groepen toeschouwers iedere keer kleur bekenden.
‘Wie heeft zich weleens onveilig gevoeld? Ga links staan als dit het geval is, rechts als dat niet aan de hand is.’

Iedereen loopt naar links.
‘Wie heeft weleens geweld meegemaakt?’
Iedereen blijft links staan.
‘Wie heeft seksuele opmerkingen en andere vormen van seksuele intimidatie ondervonden?’
Niemand verroert een vin. 

‘Ik kan de borstklopperij van de burgemeester niet aanzien’

Een voor een vertellen de vrouwen over hun ervaringen – luid genoeg voor de toeschouwers om te horen. Die blijven stil.
‘Veel hetero-mannen vinden het volgens mij niet zo leuk dat ik van de markt ben.’
Een ouder hetero-echtpaar dat net langsloopt, blijft midden in het veld staan. ‘Ik heb daar helemaal geen moeite mee hoor,’ zegt de man, terwijl hij net wat te dichtbij en net wat te dreigend voor de vrouw staat. Hij herhaalt zijn uitspraak nog drie keer.
‘Meneer, doet u ook mee aan ons “over de streep”-gesprek?’, vraag ik hem.
‘Nee, nee’, en hij loopt weg, zijn vrouw aan de hand meetrekkend.

Even later zie ik de Bossche burgemeester maar wat trots op het podium staan. Dit is maar mooi een prestatie voor zijn stad. Ik kan de borstklopperij niet aanzien. Wat heb je aan een Roze Zaterdag als die verandert in een harteloos, politiek paradepaardje?

Foto: Monseigneur Madhatter