Ik kan de klok er haast op gelijkzetten. Toch liet ik me de bank af praten door een vriend die in de buurt was en, na het vastleggen van de eeuwige trouw in de vorm van een Facebook-relatiestatus, nu stond te popelen om eindelijk zijn nieuwe liefde aan mij voor te stellen.

‘Toen hij op m’n telefoon een zoekopdracht begon te typen, ging het mis…’

Zo gezegd, zo gedaan en tien minuten later zat ik in de Foodhallen aan een Froyo tropical style met ananas, kokos én parasolletje. Mijn lievelings. Het gesprek met de nieuwe vlam verliep goed, tot het plots naar een ongemakkelijk hoogtepunt werd getild toen de beste jongen vroeg of hij even de titel van een liedje kon opzoeken op mijn telefoon. Hij was door zijn bundel heen. Natuurlijk wilde ik geen beroerde eerste indruk maken, dus stemde ik in. Toen hij op Google de eerste letters van de lyrics in wilde typen, ging het mis. Google toonde zonder enige gêne mijn laatste zoekopdrachten. Dat zag er als volgt uit:

Ik kon wel door de grond zakken. Mijn vriend kwam niet meer bij van het lachen. ‘Dit is nou echt helemaal Pim’, gierde hij. Ik gok dat niemand foe yong hai in één keer goed zal schrijven, en mijn voorliefde voor de stoere Algerijnse rapper Boef heb ik nooit onder stoelen of banken geschoven. Zodra zijn hit ‘Habiba’ wordt opgezet, zing ik moeiteloos alle woorden mee. Maar de overige zoekresultaten waren een stuk minder stoer en vond ik misschien nog wel gênanter. Had mijn vriend gelijk? Ben ik het best te omschrijven als poezenvrouwtje?

‘Mijn oosterse poes Miss Ling noemen, leek me toch wat lastig te verantwoorden aan m’n toekomstige Chinese adoptiekind’

Inmiddels word ik alweer zeven jaar vergezeld door de vrouw van mijn leven; mijn iets te dikke siamees Miss Ducklet. Ook weer typisch iets voor mij, die naam. Veramerikaniseerd als de begin jaren negentig al waren werd ik naast mijn ouders destijds opgevoed door Donald Duck. ‘Duck’ was het eerste Engelse woordje dat uit mijn mond kwam, de schattige eendenkuikens noemde ik ‘ducklets’. Toen het tijd was om een naam voor mijn vierpotige metgezel te kiezen, was dit dan ook het eerste waar ik aan moest denken. Nou ja, dat is niet geheel waar. De eerste naam die in mij opkwam was Miss Ling, maar uiteindelijk leek het me toch wat lastig uitleggen aan mijn toekomstige Chinese adoptiekind dat ik mijn poes zo had genoemd, enkel en alleen omdat het een Oosters ras is.

Voor mijn vrienden is het geen geheim dat ik minimaal één dag in de week zonder blikken of blozen mijn agenda leeg houd om tijd met mijn kleine diva door te brengen. Dan kunnen we uren samen op de bank doorbrengen en daar schaam ik me niet voor. Ik ben dol op poezen; dat mag iedereen weten.

Het is weer vrijdagavond. Eigenlijk wil ik de bank niet meer af en deze keer neem ik me voor om me door niemand om te laten praten. Ik krijg een appje van een vriend. ‘Ik lig uitgeteld op de bank, en jij?’. Ik open mijn camera om een foto te sturen van mijn voeten languit op de bank, maar daar ligt Miss Ducklet languit te slapen en in de hoek van de bank staan twee poezenknuffels pontificaal in beeld. Ik bedenk me heel even, pak dan de overige poezenknuffels vanuit verschillende hoeken van mijn huis en stal ze vol trots naast de andere twee. Zo, vanaf nu mag iedereen het weten. Ik ben een poezenvrouwtje. En daar schaam ik mij niet voor.

Foto: Monseigneur Madhatter