Macho-omgeving
‘Ik heb dit jaar mijn opleiding afgerond aan de tuinbouwschool. Ik kwam daar uit de kast in mijn vierde jaar. Ik was nog tamelijk jong en wilde het in eerste instantie verzwijgen. De tuinbouwschool is een typische macho-omgeving. Op een gegeven moment kwam een vriendin van mij op dezelfde school uit de kast als biseksueel. Zij is de eerste persoon met wie ik mijn verhaal heb gedeeld en zij heeft me de kracht gegeven om uit de kast te komen. Grotendeels werd het wel geaccepteerd, maar er werd ook veel om gelachen. Daar heb ik mee leren dealen, de opluchting van het uit de kast zijn was vele malen groter.’

Te vrouwelijk voor de tuinbouw
‘Het werd lastiger tijdens mijn vijfde jaar. Ik liep stages bij meerdere tuinbouwbedrijven en dacht: hoe meer ze weten over mij, hoe makkelijker het is om met elkaar te werken. Ik heb er dus zelf nooit een probleem van gemaakt en ben altijd openlijk uitgekomen voor mijn geaardheid. Dat werd een soort van “geaccepteerd”, maar er waren direct collega's die zeiden: “Kun jij niet beter kapper of visagist worden? Dat is vrouwelijk, dat past veel beter bij jou”. Ik wist totaal niet wat ik met die opmerkingen aanmoest en dat cliché is mij jaren blijven achtervolgen.’

'15% van de Vlaamse LHBT's wordt gediscrimineerd op de werkvloer, dat kan écht niet'

Dubbele coming-out
‘Wat het voor mij extra moeilijk maakte, is dat ik autisme heb. Voor veel mensen met autisme, waaronder mijzelf, geldt dat ze het lastig vinden om zichzelf te accepteren zoals ze zijn. Het was voor mij al een lastige stap om te accepteren dat ik homo ben, laat staan dat ik ook nog autisme heb. Mijn autisme, in combinatie met die discriminatie op de werkvloer, maakte mijn studietijd tot een hel. Ik voelde me compleet niet op mijn gemak op werk. Toen ik me inschreef voor Mister Gay Belgium, was dat echt met de intentie om dat thema aan te kaarten. Ik kan mijn verhaal en campagnes direct baseren op ervaringen die ik heb meegemaakt.’

Schrijnende cijfers
‘In België wordt 15% van de LHBT-werknemers gediscrimineerd op hun werkplek en 2 tot 3% komt zelfs in aanraking met geweld vanwege hun seksuele- of genderoriëntatie. Als ik die schrijnende cijfers zie, denk ik: mannekes, kom toch. We leven in 2017. Dit kan écht niet meer, zeker niet in een land als België. Er is duidelijk nog genoeg werk aan de winkel.'

Hand in hand
‘Ik heb het idee dat West-Vlaanderen in het bijzonder achterloopt op het vlak van LHBT-acceptatie, ten opzichte van de rest van België. Veel mensen daar houden er zeer traditionele normen en waarden op na. Zij behandelen homoseksualiteit nog altijd als een taboe. Met mijn vriend hand in hand lopen in Roeselare is geen pretje. Dat hebben we al ervaren, we werden direct nageroepen en uitgescholden. In Antwerpen en Brussel heb ik positievere ervaringen. Daar komen de bewoners meer in aanraking met het thema, de zichtbaarheid ligt hoger.’

'De haven van Antwerpen is voor homo's het hol van de leeuw'

Campagne
‘Nu ik Mister Gay Belgium ben geworden, neem ik eerst een gap year, om alles uit mijn ambassadeurschap te halen. Ook tijdens Mister Gay Europe volgende week ga ik de thema’s LHBT op de werkvloer en LHBT’s met autisme sterk vertegenwoordigen. Daarna ga ik verder studeren. We werken momenteel aan een campagne over LHBT-acceptatie op de werkvloer, die we binnenkort lanceren. In die campagne gaan we stereotype machoberoepen confronteren met de cijfers. Neem bijvoorbeeld de haven van Antwerpen. Dat is zo ongeveer het hol van de leeuw voor homo’s geloof ik, het zou zo fijn zijn als we die bedrijven zover krijgen dat ze een charter ondertekenen en expliciet kunnen laten aangeven dat LHBT’s er wel degelijk welkom zijn. Ik wil het probleem aanpakken bij de kern.’

Lees ook de andere verhalen in de serie 'Het Roze Plafond'

Tekst: Martijn Kamphorst / Fotografie: Monseigneur Madhatter / Visagie: Danitsja Wijnmalen