Ik heb me afgevraagd wat het nu precies is dat mensen tegenstaat in de nieuwe koers van COC Amsterdam. Wat ik van de afkeurende reacties het best begrijp, is de angst nu of in de nabije toekomst geen organisatie meer te hebben die met enig gezag kan opkomen voor de specifieke belangen van LHBT’s. Als alles op één hoop wordt gegooid, sneeuwt dan juist de zaak van LHBT’s niet onder? Dat is natuurlijk een terechte zorg. Minderheden worden over het algemeen het best vertegenwoordigd en bediend door hun eigen organisaties.

‘Onderscheid moet worden gemaakt: niet omdat we minder zijn, maar omdat we anders zijn’

Een ander bezwaar is gericht tegen het verdwijnen van het acronym: de letters ‘LHBT’. Deze hokjes moeten juist níét worden afgeschaft, las ik ergens. Ook dat bezwaar begrijp ik. Ik heb zelf al vaak met verve het gebruik van deze en meer letters verdedigd, vooral tegenover hen die menen: we zijn toch allemaal mensen, wat doen al die letters ertoe? Zo discrimineer je juist jezelf! Tegen hen zeg ik zelf ook altijd: onderscheid moet juist worden gemaakt: niet omdat we minder zijn, wel omdat we anders zijn. En omdat juist dat anders-zijn mechanismen van uitsluiting en schadelijk onderscheid oproept, omdat mensen het niet begrijpen of niet willen begrijpen. Als jij laat zien wat je bent: L, H, B, T, Q, I of A, kunnen anderen dat (uiteindelijk) leren waarderen en accepteren en kun je uitsluiting en discriminatie tegengaan.

In Nederland zijn we met de emancipatie en sociale acceptatie van LHBT’s ongekend ver. Ja, er valt nog genoeg te doen. Weet ik. Ik ben er zelf op bijna dagelijkse basis mee bezig. Maar een minderheidsbeweging die laat zien dat zij ook oog krijgt voor andere minderheden, en voor de mechanismen van uitsluiting en achterstelling onder die andere minderheden, die toont volwassenwording.

‘Een volwassen emancipatiebeweging durft het aan om anderen niet als tegenstander te zien, maar als bondgenoot’

Een volwassen emancipatiebeweging durft het aan om over de schutting heen te kijken en anderen niet als tegenstander te zien, maar juist als lotgenoot of zelfs als bondgenoot. Een prachtig voorbeeld daarvan, waar ik zelf aan mee mocht werken, was de digitale flyer die vorig jaar tot stand kwam in antwoord op de zogenaamde ‘antihomoflyer’, die in delen van Amsterdam-West was verspreid door een paar nogal conservatief gelovige mensen. De gemakkelijkste reactie had kunnen zijn gelovige mensen zonder meer in de hoek te zetten als achterlijk en dom en slechts op te roepen de verspreiders van de flyer te vervolgen en te straffen. Dat is het aloude patroon waarbij groepen mensen alleen maar tegenover elkaar worden gezet en waarmee niemand uiteindelijk ook maar iets opschiet. Iedereen blijft in zijn eigen loopgraven. De reactie was een prachtige tegenflyer, in no time in elkaar gezet, met als afzender onder andere LHBT-organisaties, maar ook gemeenschappen van moslims, joden en christenen én zelfs het Amsterdam Dance Event. Een op het eerste oog wonderlijke combinatie van organisaties en gemeenschappen. Dé oplossing? Nee, natuurlijk niet, maar wel een onverwachtse move, die mensen bij elkaar bracht, die nu samen op kunnen blijven trekken.

Het bezwaar zou kunnen zijn dat je bij zulke samenwerking het gevaar loopt te lief te zijn voor elkaar, zó lief dat de verschillen al te gemakkelijk worden wegpoetst. Mijn verweer daartegen: ga het nou eerst maar eens echt doen, zoek elkaar echt op. Dan wordt vanzelf duidelijk welke hete hangijzers er zijn, waar je echt niet om heen kunt. Maar – zo is mijn inschatting – dan wordt meer nog duidelijk dat we als minderheden van alles delen én dat onze ‘identiteiten’ helemaal niet zo eenduidig te scheiden zijn. Als christelijke, homoseksuele man, die ook nog eens als predikant werkzaam is, weet ik dat al een hele poos. En wat ik vooral weet, is dat het zeker niet helpt als je in je eigen hoekje blijft zitten.

Daarbij vind ik dat de LHBT-beweging in Nederland het zo ondertussen aan zichzelf verplicht is. De opbrengst van zoveel jaren emancipatiewerk mag, nee moet worden gedeeld. Dat maakt tegelijkertijd duidelijk waar de blinde vlekken binnen de eigen beweging nog bestaan, want niemand heeft de emancipatiewijsheid in pacht.

Ik zei het elders al eens eerder: we zijn op weg naar een nieuwe ecologie van relaties: andere en nieuwe verbindingen tussen mensen, voorbij de oude en vermolmde tegenstellingen. Blijf niet achter. Doe mee!

Foto: Mgr. Madhatter