We zijn in Dublin. Het is vakantiedag twee en ik sta te popelen om de plaatselijke gayscene te ontdekken. Twee uur geleden hebben we besloten een tweepersoons kroegentocht te houden. Zij mag de tocht bepalen, ik de drankjes. Na de nodige Guinness, cocktails en ciders is het tijd voor dé gaybar van Dublin: The George.

De portier van de echte George – net één deurtje naar links – vertelt ons dat we zojuist de Gentlemen's Club zijn binnengestapt, een besloten gezelschap. Wel degelijk gay, maar alleen man en vooral oud. Enigszins terughoudend proberen we de andere ingang die hij ons wijst. We stappen naar binnen en de hemel breekt open: glitters, cocktails, roddels en tanktops: We Are Home! Als het ook nog karaokeavond blijkt te zijn, kan onze avond niet meer stuk.

‘Hier in Dublin ervaar ik wat het is om één familie te zijn’

De bar is gigantisch. Ik tel vier verdiepingen en trappetjes naar boven en beneden. Aan de rand van het podium staan drie grote, ronde tafels. Om alle drie de tafels zit het bomvol met alleen maar vrouwen. Het licht van de discobal reflecteert in hun fluorescerende cocktails. ‘Dat zijn de allerbeste plekken’, legt onze nieuwverworven vriend Liam ons uit. ‘Ze komen speciaal voor de show. En maak je maar geen illusies,’ haalt hij me uit de droom, ‘dat zijn allemaal vrijgezellenfeesten. Die vrouwen kruipen vannacht gewoon weer naast hun vriendjes in bed.’

Ineens is het dringen geblazen rondom de balkons en balustrades. Twee prachtige dragqueens op gigantische hakken bestijgen het podium. Ze kondigen de eerste kandidaat aan. Met een ietwat nerveus gezicht komt hij op. Ik ben verbaasd: hij is alleen!

Ik stel me voor dat ik karaoke moet gaan zingen in Amsterdamse lesbobar Vivelavie (God hebbe haar ziel), of de SOHO. Dat ik in mijn eentje de smalle bar beklim. En net voordat ik me vol overgave op mijn lievelingslied stort, werp ik een blik op mijn publiek. Onder mij verdrukken mannen en vrouwen elkaar als bloeddorstige hyena’s, hopend dat ik een steek laat vallen, of een arm of een been, om deze vervolgens gulzig op te schrokken. Ik en mijn valse noten zouden levend worden verslonden.

Maar dit hier in The George lijkt in niets op de lallende en lacherige karaoke die ik ken uit de Amsterdamse kroegen. Als de tekst begint te lopen op het grote scherm, verandert de zenuwachtige jongen op het podium in een popster. Hij zet een oorstrelende ballade in, waarbij het publiek hem niet uitjoelt, maar juist toejuicht. Uit alle buitenwijken die Dublin rijk is zijn LHBT-jongeren naar de gaybar gekomen om hier hun prachtige performances te doen. Kandidaat na kandidaat beklimt het podium als zijnde voer voor de leeuwen. Hier in Dublin ervaar ik wat het is om één familie te zijn. 

Afgelopen zaterdag tijdens de Pride Walk in Amsterdam ontmoette ik mijn grote heldin Dolly Bellefleur, die dit gevoel prachtig verwoordde: 'Homo, hetero, lebsich, transgender of (b)i? We are family!' Happy Pride!

Foto: Monseigneur Madhatter