Terwijl de wereld half implodeert, bakkeleien Rutte en consorten over de eurootjes en de belangetjes. Praten als Brugman. Maar ondertussen staat er zeker wat op het spel. Sinds de openstelling van het burgerlijk huwelijk voor gelijkgestelde paren, is de homo-emancipatie in Nederland gestaag, maar toch erg traag, doorgegaan. Transrechten weten heel langzaam maar zeker hun weg naar de Tweede Kamer te vinden. Lesbisch moederschap is pas sinds kort ook zonder rechterlijke uitspraak vanzelfsprekend. En nu ligt daar het Roze Stembusakkoord, een intentieverklaring van COC Nederland die weliswaar door acht partijen, maar niet door de twee belangrijke formatiepartners ondertekend is.

‘In scheidingsparadijs Nederland kennen ook kinderen van heterokoppels vaak meer dan twee ouders’

In dit Roze Stembusakkoord wordt onder andere het meerouderschap geregeld. Daarmee wordt eindelijk de positie van alle belanghebbende ouders en opvoeders van kinderen erkend. Dus niet alleen die van twee lesbische moeders, maar bijvoorbeeld ook die van de homoseksuele vaders die soms in het spel zijn. Als het echter aan het CDA en de ChristenUnie ligt, blijft alles bij het oude vertrouwde. Voor beide partijen is het gezin de hoeksteen van de samenleving.

Prachtig. Ik kan het met die gedachte niet meer mee eens zijn. Maar welke vorm kent het gezin anno 2017? Is het ouderschap een uitsluitend aan cisgender heterokoppels voorbehouden gegeven? Als ik mijn christenbroeders mag geloven wel. Maar de realiteit is anders. Deze luidt namelijk dat een steeds groter aantal kinderen in Nederland door homoseksuele of lesbische ouders wordt opgevoed. En dat deze kinderen dus vaak meer dan twee ouders kennen. Overigens is dit in scheidingsparadijs Nederland ook voor veel kinderen van heterokoppels indirect het geval, maar dat terzijde.

Het gaat hier om roze ouders die (let wel!) op alle manieren hun verantwoordelijkheid nemen om niet alleen heel bewust een kind op de wereld te zetten, maar vooral ook tot wasdom te laten komen. Nu mogen christen-politici homoseksueel ouderschap ronduit bedreigend of ethisch onverantwoord vinden, maar de nieuwe regelgeving gaat niet om het gedogen of openlijk accepteren van homoseksueel ouderschap. Het gaat hier niet om het recht van de ouders dat in het geding is, maar om het recht van het kind zelf.

‘Een weekje op vakantie gaan met de kinderen is er voor de niet-erkende ouders niet bij’

Stel dat Aafke en Aisha samen op een romantisch tripje gaan, hun kind bij de vaders onderbrengen en God verhoede door een ongeluk omkomen, naar wie gaat het kind dan? Of mochten beider vaderliefs op eenzelfde romantische trip gaan met een al even tragische afloop, erft het kind dan hun eigendommen? En wat als we even niet aan fatale vakantiedrama’s hoeven te denken, maar de niet-erkende ouders simpelweg met hun eigen kind een weekje in Frankrijk willen kamperen of in Griekenland in de zon willen bakken? Zo gaat de lijst nog even door. Doordat het tweede betrokken ouderkoppel geen enkele juridische status kent, mogen zij niet alleen niet vrij met hun kind reizen, maar wordt vooral het kind zelf de wettelijke bescherming en veiligheid onthouden van een gelijkwaardige relatie met alle ouders.

Wanneer meerouderschap in de wet goed geregeld wordt, is het niet meer belangrijk of de papa’s en/of mama’s in kwestie uiteindelijk knallende ruzies krijgen, of alles rainbows en unicorns is. Alle betrokken ouders zijn dan namelijk met dezelfde rechten en plichten voor het kind belast. Zo raken kinderen nooit zomaar hun ouders kwijt en vice versa. En dat is iets waar Segers en Van Haersma Buma het alleen maar mee eens zouden moeten zijn. Jezus zei: ‘Laat alle kinderen tot mij komen.’ Geen uitzondering of onderscheid. Nu onze protestantse politici weer.

Foto: Monseigneur Madhatter