Hoe Tokke dat verlangen ooit vorm gaat geven, zal de toekomst leren. Hem kennende zal hij er vast een oplossing voor vinden. Van de generatie homo’s van mijn zeer middelbare leeftijd, ken ik er weinig tot geen met kinderen. Ik heb het in dit geval over de heren.

‘Ik ben blij dat mijn zoon voorbeelden heeft van mannen met kinderen’

Damesstellen van mijn leeftijd met kind ken ik wel. Zij hadden zelf een baarmoeder tot hun beschikking. Dit maakte de zaak misschien net wat minder gecompliceerd; zaad is toch iets makkelijker te organiseren. Wellicht waren er 20 jaar of langer geleden genoeg homostellen zonder kinderwens, maar er moeten er toch ook heel veel ongewenst kinderloos zijn gebleven. Met hetzelfde verdriet als de ongewenst kinderloze hetero’s.

Toentertijd waren er praktisch geen opties voor twee heren met een wens om hun gezin uit te bereiden; adoptie was bijvoorbeeld uitgesloten. Nu kan dat gelukkig wel – al is het nog met veel haken en ogen. Ik ben blij dat mijn zoon inmiddels voorbeelden heeft van mannen met kinderen. Dat maakt zijn toekomstige wens niet meer onmogelijk. Nog wel heel erg moeilijk, maar niet bij voorbaat uitgesloten. Dus bedankt Paul de Leeuw, Peter van der Vorst, Elton John, de schrijvers en vertolkers van Cam en Mitch (Modern Family) en zoveel anderen mannen, voor jullie doorzettingsvermogen. Dat jullie hebben laten zien dat het kan, samen vader worden. 

‘Een thuis is waar je je als kind veilig en geliefd kunt voelen’

Gezinnen zijn, zoals Mounir terecht zei, de hoeksteen van de samenleving. Daar word je gevormd. Huishoudens met kinderen waar gelachen kan worden, maar waar er soms ook streng wordt opgevoed. Waar ouders lippen hebben die magische, medische kussen kunnen geven op zere knietjes. Thuizen waar je je als kind veilig kunt voelen en geliefd. Waar je leert om ruzie te maken én om het weer goed te maken. Gezinnen waar je mag falen en mag leren van je fouten, anders leer je helemaal niets. Waar je ouders bereid zijn om voor jouw veiligheid impopulaire maatregelen te nemen. Je gunt ieder kind de luxe om zich in de puberteit te schamen voor onvoorstelbaar ouderwetse en stomme ouders. Ieder kind verdient de zekerheid, dat de liefde van je ouders voor jou immer onveranderlijk stabiel is. Dat hun armen altijd wagenwijd voor je open gaan als je het moeilijk hebt – ook al vinden ze je bij vlagen strontvervelend. Dit zijn in mijn ogen belangrijke speerpunten van een gezin. De samenstelling van het stel, en de hoeveelheid kinderen waar ze zorg voor dragen, is volstrekt irrelevant. Als ze hun best maar doen om bovenstaande – in mijn eigen ervaring met vallen en opstaan – te realiseren.

Ik hoop zo dat ik ooit oma word. Dan mag je namelijk een selectie maken uit al mijn criteria hierboven. Ik houd dan graag mijn het-is-weer-over-kuslippen en een huis vol lol met de kleintjes. De impopulaire maatregelen schrap ik liever, tenzij strikt noodzakelijk. Ik mag ze verwennen en tegen de tijd dat ze een beetje vervelend beginnen te worden, breng ik ze weer naar hun ouders. En als Tokke of mijn andere kinderen mij later ooit zullen bellen met verhalen over wat hun dochters of zonen nu weer allemaal hebben uitgespookt, kan ik met een gerust hart zeggen: ‘Het komt goed. Met jullie is het ook goed gekomen.’ Ik kan alleen niet beloven dat ik dan niet heel even stiekem in mijn vuistje lach.

Foto: Peter van der Wal