‘Hij verkleedde zich als vrouw, gebruikte harddrugs, danste op het podium en had het ene vriendje na het andere. Thony was ieder weekend in de meest ordinaire gay clubs te vinden. Totdat God ingreep.’ Met deze woorden begon 2,5 jaar terug het mediacircus voor de toen 19-jarige Thony. Het artikel maakte een vloedgolf aan reacties los en kort na de publicatie nam hij plaats op de bank bij Eva Jinek. Inmiddels is Thony 21 en kijkt hij terug op een zeer bewogen 2,5 jaar.

Hoe gaat het nu met je?
‘Super eigenlijk. Ik voel veel meer rust in mijn sociale leven, op mijn werk, maar ook op geestelijk gebied. Tot ruim een jaar geleden was ik zo gefocust op het geloof en het uitdragen daarvan, dat het een doel op zich was geworden. Er was op geen enkel vlak balans.’

Heb je de uitzending van Jinek weleens teruggekeken?
‘Heel vaak, maar het afgelopen jaar niet meer. In eerste instantie was ik er heel tevreden over en keek ik er met veel plezier op terug. Nu zou ik het toch heel ongemakkelijk vinden om opnieuw te zien.’

‘Voor ik bij Jinek zat leefde ik in een uiterste. Nu was ik in een ander uiterste beland’

Wanneer kwam voor jou het keerpunt, waarop je besefte dat je niet verder wilde leven als niet praktiserende homo?
‘1,5 jaar heb ik heel actief in de christelijke wereld geleefd. Ik was altijd bezig en onderweg; mijn hele leven stond in het teken van het geloof. Ik werd volledig opgenomen in allerlei christelijke netwerken. Iedereen had naar Jinek gekeken en vond mijn verhaal mooi en sterk. Toch voelde ik me nooit helemaal op mijn plek. Diep vanbinnen had ik altijd het gevoel dat ik mezelf verloochende, dat ik niet volledig kon zijn wie ik ben, wie ik wil zijn. Vorig jaar paste ik twee weken op het huis van kennissen. Voor het eerst sinds 1,5 jaar had ik een moment helemaal voor mezelf en kon ik tot rust komen. Toen ik alles op een rijtje zette, besefte ik dat ik dit niet mijn hele leven ging volhouden. Voor ik bij Jinek zat leefde ik in een uiterste. Nu was ik in een ander uiterste beland. Na die vakantie heb ik me heel bewust losgemaakt van de kerk en alle Bijbelstudiegroepen waar ik in zat, om van binnenuit, zonder invloed van anderen, mijn zoektocht naar mezelf te beginnen. Blanco beginnen lukt niet meer na een opvoeding in zo’n gelovig milieu, maar ik hou het nu wel dicht bij mezelf. Ik kom er steeds meer achter wie ik echt wil zijn en voel steeds meer rust en balans.’

Hoe kijk je terug op die tijd, toen het mediacircus voor je losbarstte?
‘Ik ben toen in een heftige rollercoaster beland, waar ik vol in ben meegegaan. Ik ben op heel veel verzoeken en aanvragen ingegaan. Ik sprak met media, vertelde mijn verhaal tijdens Bijbelstudieavonden, al mijn tijd vulde ik met het geloof. Ik heb zelfs een tijdje in een evangelische boekhandel gewerkt.’

Waarom koos je ervoor om volop in het mediacircus mee te gaan?
‘Laat ik vooropstellen dat het niet mijn intentie was om bij Jinek op de bank te belanden. Ik had nooit verwacht dat het zover zou komen, maar van het één kwam het ander.’

Wat was je intentie?
‘Ik had voor mezelf de keuze gemaakt om uit die extreme kant van de scene te stappen en me opnieuw te bekeren tot het christendom, waarmee ik was opgegroeid. Het was voor mij een voor de hand liggende keuze. Ik wilde terug naar mijn veilige jeugdjaren, na die extreme ervaringen in de scene. Ik hoopte door mijn verhaal met de EO te delen andere christelijke jongeren in eenzelfde situatie te inspireren.’

‘Mijn moeder was in eerste instantie blij dat ik voor een celibatair leven koos, mijn vader niet’

Vond je dat de EO destijds goed met de situatie is omgegaan?
‘Ze hebben mijn verhaal op zich goed verteld. Sommige dingen waren alleen wel knullig verwoord. Dat kwam denk ik vooral voort uit een stukje onwetendheid van degene die mij interviewde. Zo werden homo’s heel sterk weggezet als een losse groepering, met eigen gewoontes en een eigen levensstijl. Alsof we een uniforme subgroep zijn.’

Wat vonden je ouders van je keuze en de ophef?
‘Mijn moeder is geloviger dan mijn vader. Zij accepteerde mijn geaardheid wel, maar geloofde altijd dat praktiseren volgens God een zonde was. Zij vond mijn keuze om celibatair verder te gaan heel mooi, het was in lijn met haar visie. Ik was overigens wel altijd welkom thuis, ook toen ik vriendjes had. Mijn vader was er destijds al ruimdenkender in. Hij vond dat het niet aan hem was om te oordelen over mijn seksuele oriëntatie. Hij stond er daarom ook sceptischer tegenover dat ik celibatair wilde gaan leven. Hij zag het als een fase en vermoedde al dat ik uiteindelijk op mijn beslissing terug zou komen. Hij stond daarom ook niet te springen om alle media-aandacht.’

Hoe is je relatie met hen nu?
‘Uitstekend. Mijn moeder staat nu veel meer open voor homoseksuele relaties binnen het geloof. Ze heeft de afgelopen jaren veel gelezen over homoseksualiteit en heeft haar mening bijgesteld.’

‘Met terugwerkende kracht zou ik met mijn verhaal nooit de publiciteit hebben opgezocht’

2,5 jaar terug beschreef je het moment dat je besloot je opnieuw te bekeren tot het christendom als een soort goddelijke ingeving. Hoe kijk je daar nu naar?
‘Ik denk dat het genuanceerder ligt. Het moment in die gayclub in Brussel, waarop ik ineens tot inkeer kwam, was meer een combinatie van warmte, drukte en alle verdovende middelen die ik in mijn lichaam had. Het besluit om vervolgens celibatair te gaan leven, had waarschijnlijk meer te maken met de invloed van mijn omgeving. Ik doe iets helemaal óf helemaal niet. In de charismatische gemeenschap [beweging binnen het christendom – red.] gingen homoseksualiteit en de kerk voor mijn gevoel niet samen, dus moest ik een keuze maken. Ik besloot om vol voor het geloof te gaan. Ik was toen 19, het leek een prima beslissing. Nu kan ik alles in perspectief zien.'

Heb je weleens spijt van je beslissing om met je verhaal de media op te zoeken?
‘Nee, geen spijt. Ik ben achteraf best dankbaar voor de ervaring. Het heeft zo moeten gaan. Ik heb de gayscene ervaren, het geloof ervaren en kan de rest van mijn leven alleen maar mijn voordeel doen met de lessen die ik heb geleerd. Ik heb ook waanzinnige mensen leren kennen in de 1,5 jaar na mijn bekering. Het was niet allemaal ellende. Met de meesten heb ik nog steeds goed contact. Niemand heeft me nadat ik een jaar terug tot inkeer kwam de rug toegekeerd.’

Snap je de woede die ontstond na jouw uitspraken? Sommigen gebruikten jouw verhaal als bewijs dat homoseksualiteit te genezen is.
‘Zeker. Met terugwerkende kracht had ik de situatie anders aangepakt. Ik zou met mijn verhaal nooit de publiciteit hebben opgezocht. Ik hoor in mijn omgeving nog steeds verhalen van mensen die zich verplicht voelen celibatair te leven en kijk daar nu heel anders tegenaan. Ik weet nu dat dat niet helemaal gezond is. Wat ik daarbij schrikken vind, is dat ik hoor van strenggelovige ouders die mijn verhaal gebruiken als voorbeeld wanneer hun kind uit de kast komt. Ze gebruiken mij om aan te tonen dat een verplicht celibatair leven prima mogelijk is.’

‘Ik weet dat een middelbare school mijn verhaal als lesmateriaal gebruikt’

Wat doet dat met je?
‘Ik schrik daarvan. Wat me overvalt is het gemak waarmee volwassenen klakkeloos mijn verhaal als voorbeeld gebruiken en op anderen projecteren. Ze kunnen toch wel inschatten dat een 19-jarige jongen met die achtergrond misschien niet het meest stabiele voorbeeld vormt? Ik dacht: dit slijt wel, maar niets is minder waar. Ik weet dat een middelbare school mijn verhaal nog steeds als lesmateriaal gebruikt [Thony moet er van grinniken].’

Je kunt er zelfs om lachen?
‘Het is toch bizar dat mensen daar zo gemakkelijk in meegaan?’

Voel je je ook schuldig als je die verhalen hoort?
‘Ik voel vooral sterk de behoefte om te laten zien welke lessen ik heb geleerd en hoe ik er nu in sta. Veel mensen zijn nog steeds in de veronderstelling dat ik celibatair leef en er zijn nog genoeg jongens die in de fase zitten waar ik uit kom. Ik wil niet meer als voorbeeld worden gebruikt. Je kunt niet bevrijd en genezen worden van je homoseksualiteit.’

‘De EO bedankte er vriendelijk voor om me opnieuw te interviewen’

Zie je jezelf nog als gelovige?
‘Ik ben nog wel een gelovig mens, maar ik bind me niet meer aan één kerk of religie. Iedere gelovige geeft zijn eigen interpretatie aan het geloof. Als je je bindt aan een bepaalde kerk of stroming, bind je je ook aan de richtlijnen die zij aan hun interpretatie van de Bijbel koppelen. Ik ben daar heel terughoudend in geworden. Voor ik het weet wordt mijn leven immers weer bepaald door de visie van een ander, terwijl ik de komende tijd juist zelf wil ontdekken hoe ik me verhoud tot het geloof. Ik zou echter nooit volledig atheïstisch kunnen zijn – al durf ik het woord “nooit” eigenlijk niet meer in de mond te nemen.’

Wat zou je willen zeggen tegen homo’s die worstelen met het combineren van hun seksualiteit en hun geloof?
‘Je hoeft niet eerst allemaal antwoorden te hebben voordat je keuzes kunt maken. Veel gelovigen die uit de kast komen, zitten met allerlei vragen. Hoe moet ik ermee omgaan? Mag ik nog praktiseren? Enzovoorts, enzoverder. Tegen hen zeg ik: ga leven, dan volgen de antwoorden vanzelf. In mijn ervaring kunnen die twee waanzinnig hand in hand gaan. Er ontstaat vanzelf een bepaalde harmonie, maar helaas denken veel mensen nog dat het of of is.’

In een onderschrift bij het interview zei EO destijds dat ze zich ervan bewust waren dat er ook homo’s zijn met een ander verhaal en dat ze ook aan die verhalen een podium bieden. Heb je hen opnieuw benaderd nu je terugkomt om je eerdere uitspraken?
‘Ja, maar zij hebben een interview geweigerd. Ik heb persoonlijk contact met iemand die voor de EO werkt en vroeg hem te polsen of ze hier ruimte voor wilden maken. Daar zagen ze uiteindelijk geen heil in. Ze wilden me telefonisch toelichten waarom ze niet opnieuw een interview met me wilden plaatsen, maar daar heb ik vriendelijk voor bedankt.’

Waarom precies?
‘Dat is achteraf jammer geweest, maar ik kon de reden zelf wel invullen.’

Wat was die reden volgens jou?
‘Ik denk dat de EO het misschien als een soort falen zou zien. Eerst publiceren ze immers een spraakmakend artikel over een homo die zegt celibatair te kunnen leven en uiteindelijk blijkt dat voor die jongen toch niet mogelijk.’

[Toen we de EO belden voor een reactie, gaven ze aan dat ze uit redactionele overwegingen hadden besloten geen update over het verhaal van Thony te plaatsen. Wel hebben ze in overleg met Thony het originele verhaal van de site verwijderd, omdat zijn situatie inmiddels veranderd is - red.] 

‘Het leek me wel makkelijk als ik toch op meisjes kon vallen, dan hoefde ik immers niet alleen verder’

Een paar maanden na je verschijning bij Jinek vertelde je aan LINDAnieuws meer interesse te ontwikkelen voor vrouwen. Hoe zat dat precies?
‘Ik trok na mijn bekering heel actief op met Bijbelstudiegroepen die superfanatiek in het geloof stonden, op het Amerikaanse af. Zij baden bijvoorbeeld op straat ter plekke voor genezing voor voorbijgangers. Ik heb altijd stellig ontkend dat homoseksualiteit een ziekte is waar je van kunt genezen, ook bij Jinek. Maar de groepen waar ik in terecht kwam, dachten daar anders over. Ik werd daar toch een beetje in meegesleurd, ik probeerde zo goed en kwaad als het ging mee te komen. In die tijd evangeliseerde ik zelfs op datingapps; ik probeerde mensen op Grindr ervan te overtuigen zich te bekeren tot het christendom. Daardoor kreeg ik natuurlijk enorme sneren naar mijn hoofd, maar af en toe kwamen er ook mooie gesprekken uit. En wat betreft die meisjes, baat het niet, dan schaadt het niet, dacht ik. Ik begon er zelf in te geloven. Het leek me ook wel makkelijk als ik toch op meisjes kon vallen, dan zou ik immers niet alleen verder hoeven te leven. Ik heb met meerdere meisjes gedatet, maar uiteindelijk werd het natuurlijk niets.’

‘Nooit zal, kan, mag en wil ik nog een relatie aangaan met iemand van hetzelfde geslacht’, zei je destijds tegen de EO. Heb je inmiddels weer met een jongen afgesproken?
‘Ik heb het afgelopen jaar wel een paar dates gehad, en met één jongen heb ik een paar fijne maanden doorgebracht. Ik ga nu veel bewuster en rustiger om met mijn datingleven dan de vorige keer.’

Was het gek om na 1,5 jaar weer met een jongen af te spreken? Hoe heb je het aangepakt?
‘Ik heb een aantal datingapps geïnstalleerd en sprak al snel met iemand af. Dat was eigenlijk heel leuk, die eerste date. Met mijn verleden had ik natuurlijk genoeg gespreksstof voor drie avonden. Hij luisterde met open mond, wist niet wat hij hoorde, maar het was niet ongemakkelijk. Het voelde juist fijn. Ik voelde heel duidelijk: dit is hoe het voor mij hoort te zijn.’

Tekst: Martijn Kamphorst / Coverbeeld: Richard den Rooijen