Gay Pride is the biggest party of Amsterdam. Everything is full with boats, really full. Here, you can see on the picture. It’s even busier than Kingsday! And everyone wears pink cowboy hats and lots of glitter’, schalt onze host door de microfoon.

Nu ben ik de laatste die zal zeggen dat er ergens te veel glitter aanwezig is. Toch keek ik verbaasd op toen Pride werd versimpeld tot een roze cowboyhoed met glitters.

De Gay Pride, die dit jaar voor het eerst Pride heette, is voor mij een feest dat staat voor de viering van seksuele en genderdiversiteit. Voor vrijheid en voor ruimte (maken) voor verschil. Voor het samen trots zijn op en met ander LHBT’s. In die ene week per jaar is de stad van ons en is het Homomonument een veilige en vrije plek, waar ik mezelf in de ander herken.

‘De zelfbenoemde allies waren nieuwsgierig, maar een paar biertjes later vielen de sociaal wenselijke maskers af’

Pride is voor mij noodzakelijker dan ooit. De vrijdag voor de zaterdag van de botenparade zat ik in een Amsterdamse bar die altijd de regenboogvlag uit heeft hangen. Ik kom er graag. We zaten aan een tafel met zes mensen, waarvan er vier LHBT+ waren. De twee anderen kende ik nog niet, maar zij bleken vaste gasten en noemden zichzelf ‘straight allies’. Ze waren nieuwsgierig. Ik beantwoordde hun vragen en vertelde over mijn liefdesleven en mijn coming-out. Dat doe ik graag, hopend op het ‘bekend-maakt-bemindeffect’. Het was gezellig. Een paar biertjes later vielen de sociaal wenselijke maskers af.

Straight ally 1: ‘Ik vind lesbisch zo’n vies woord, ieuw.’

Straight ally 2: ‘Ja, en biseksueel ook. Of homo dan: hooomooo! Dat klinkt toch niet!’

Straight ally 1: ‘Kunnen we die woorden niet schrappen?’

Straight ally 2: ‘En die transgenders? Alles moet kunnen hoor, maar ik vind het zó onnatuurlijk! Ik vraag me dan af of het echt zo erg is dat je jezelf moet laten ombouwen?’

Straight ally 1: ‘Tegen jullie kan ik dat vast wel zeggen: die hele Gay Pride is toch niet nodig?’

Straight ally 2: ‘Ik vind het ook niet eerlijk. Er is toch ook geen Straight Pride?’

Mijn keel voelt gortdroog en mijn ogen prikken. Ik voel me gespannen. Onder de tafel knijpt de vriendin naast me in mijn hand. Ik moet iets zeggen, ik moet iets zeggen, klinkt de mantra in mijn hoofd. Maar ja, dan ben ik weer degene die ‘de gezelligheid’ verpest, hoor ik ook. Ik vind dit anders alles behalve gezellig.

‘Het Homomonument was dit jaar anders dan anders, maar niet in de positieve zin’

De Gay Pride, die dit jaar voor het eerst Pride heette, is voor mij noodzakelijker dan ooit. Wat is nu een alliantie? Je bent geen ally als jij grenzen stelt aan mijn anders-zijn. Je bent geen ally enkel en alleen omdat je homovrienden hebt en graag in een gaybar komt. Je bent geen ally als je niet begrijpt dat het een (lelijk) privilege is om tegen de ander te kunnen zeggen: ‘Ik vind jullie heel normaal hoor’. Veel pride, weinig gay.

De Gay Pride, die dit jaar voor het eerst Pride heette, is voor mij noodzakelijker dan ooit. Het Homomonument was dit jaar anders dan anders, maar niet in de positieve zin. Het barste, zoals de host op de boot al vertelde, van de roze cowboyhoeden en opgeknoopte glittershirtjes om heteromannenlijven. Ik voelde me minder vrij, zij zich des te meer: ongevraagd knepen ze in lichaamsdelen die niet van hen waren.

Ieder jaar sluiten tijdens Pride ook twee van mijn beste vrienden aan. Een getrouwd stel, man en vrouw. Ze sluiten zich aan bij mijn feest, met mijn mede-LHBT’s. Dat doen ze zonder voorwaarden, zonder oordeel, zonder vragen, zonder opmerkingen, zonder wensen of verlangens. Dat doen ze gewoon om mij te steunen en mijn belangrijke dag mee te vieren. Door zichtbaar te zijn als allies, als echte bondgenoten. 

Foto: Monseigneur Madhatter