Laten we bij het begin beginnen. Over een paar weken vertrek ik voor een aantal maanden naar Vietnam, en aangezien ik daar met een gerust hart heen wil reizen, plande ik laatst een soa-test. Met een goed gevoel stapte ik de welbekende soa-polikliniek binnen, en na een prikje hier en een monstertje daar verliet ik met goede moed het pand. Achteraf bleek ik iets te optimistisch, want nog geen week later liep ik weer naar binnen om mijn antibioticakuur op te halen.

‘Maar hoe dan?’, hoor ik jullie al denken. Het kan komen doordat een van mijn bedpartners gelogen heeft over dat hij niks heeft, of over dat hij zich heeft laten testen. Of hij wist simpelweg niet dat hij chlamydia onder de leden had – de incubatietijd is ongeveer een tot twee weken. Misschien hadden we achteraf ook iets te veel aan elkaar gefriemeld en hebben we daardoor deze besmettelijke bacterie aan elkaar gegeven. In ieder geval, ik had geen flauw benul dat ik nu al een tijdje totaal onwetend rondliep met chlamydia. Geen klachten, geen symptomen én geen partnerwaarschuwing. Ik kan (helaas) ook niet met 100% zekerheid achterhalen aan wie ik het heb te danken.

‘Na anderen te waarschuwen over de soa, kreeg ik zelfs vriendelijke bedankjes en hartjes terug’

En inderdaad, dan komt toch echt het moment waarop ik ze moet waarschuwen: ‘Hey, sorry, maar je hebt kans op chlamydia, ik heb het namelijk ook’. Hoe zal de ander reageren? Boos? Teleurgesteld? Ik hoef je nooit meer te zien? Maar het viel reuze mee, ik kreeg zelfs vriendelijke bedankjes en hartjes teruggestuurd.

Hoewel ik vind dat het taboe rondom soa’s of sekspraat afgelopen moet zijn, voel ik me ook een beetje een slachtoffer. Ik heb werkelijk het idee dat ik altijd genoeg doe om mezelf te beschermen, en mag misschien ook wel van geluk spreken dat ik geen ergere soa heb opgelopen. Maar moet ik jongens voortaan dan standaard gaan wantrouwen? En hoe kunnen we het voortaan voorkomen?

Misschien is het na ‘Movember’ en een alcoholvrij januari wel goed om oktober om te dopen tot ‘Testober’. Een perfecte maand voor iedereen om zichzelf te laten testen. De zomermaanden zijn voorbij, iedereen is moe van werk en er groeit allang weer haar bij de bikinilijn. Monogame koppels hoeven zich – hopelijk – niet te laten testen, dus het enige wat ik van de anderen vraag, is om een afspraak in te plannen en jezelf te laten testen. En mocht je nu denken dat dit voor jou totaal overbodig, eng of niet nodig is? Tja, dat dacht ik dus ook... 

Laten we elkaar meer aansporen om ons te laten testen. Als meer mensen dat doen, hoeven wij namelijk gezamenlijk minder bang te zijn voor die vreselijke seksuele overdraagbare aandoeningen.

En laten we elkaar vooral niet veroordelen wanneer de ander een soa oploopt. Niemand vindt het prettig en er zijn elk jaar tientallen duizenden die iets oplopen. Zorg gewoon dat je jezelf regelmatig laat testen en altijd je partners waarschuwt, mocht dat nodig zijn.

Coverfoto: Mgr. Madhatter