Het boek staat vol met sensuele foto’s van strelende en likkende naakte vrouwen, voor mannen. Maar het idee van lesbisch zijn, twee vrouwen die van elkaar houden en wellicht ook samen seks hebben, is toch op geen enkele manier verbonden met mannen? Ik kan me moeilijk voorstellen dat er lesbische vrouwen bestaan die een (seksuele) relatie met elkaar hebben, omwille van mannen.

De uitgever lijkt zelf ook wel te weten dat het een dubieuze titel is, en heeft er speciaal een term voor bedacht: faux lesbians. De website legt in een introductietekst uit dat heteromannen altijd al een zwak hebben gehad voor lesbische vrouwen, of beter, ‘heterovrouwen die het graag met vrouwen doen voor het kijkplezier van de man’. De tekst gaat verder met de uitleg dat een heteroman nooit jaloers hoeft te worden bij het zien van deze foto’s en vooral ‘the unshakable fantasy that woman that wild would surely invite him to join in.’ Hmm, dus als je als vrouw seks hebt met een vrouw, ben je per definitie zo wild dat je zeker weten de man die naar je staart uitnodigt om mee te doen. Aldus het rotsvaste wereldbeeld van mannen, blijkbaar.

‘Blijkbaar zag deze man zichzelf, al dan niet serieus, als de redder voor de lesbische vrouw’

Begrijp me niet verkeerd: seksuele vrijheid en pornografie zonder schaamte zijn verworvenheden die ik koester. Als homoman weet ik maar al te goed hoe beklemmend en zinloos een te dominante seksuele moraal kan zijn. Ik koester zeker geen haat naar heteromannen, of naar vrouwen die graag hun seksualiteit laten zien. Maak vooral lekker je man gek met je hartsvriendin. Maar dit boek gaat om iets heel anders: het hardnekkige idee dat mannen zich vanzelfsprekend mogen inmengen zodra ze twee vrouwen samen zien, omdat vrouwen niet voor hun eigen plezier samen zijn, maar voor het plezier van een man. Tegelijkertijd lijkt het boek te veronderstellen dat die mannelijke gedachte heel normaal is.

Na het sporten hoorde ik in de kleedkamer twee mannen met elkaar in gesprek. De één, sportleraar op een middelbare school, was met zijn vrouwelijke collega begeleider geweest op een schoolkamp. De ander vroeg: ‘En, nog wat spannends gebeurd?’. ‘Neuh, ze is lesbisch’, zei de sportleraar. ‘Nou, dan heeft ze mij nog niet ontmoet’, zei zijn vriend. Ik kon mijn mond niet houden en zei: ‘Zo fucking triest.’ Hij keek me aan en zei licht beschaamd: ‘Ja, eigenlijk wel.’

Blijkbaar ziet hij zichzelf, al dan niet serieus, als de redder voor de lesbische vrouw. Ze kennen elkaar nog niet, maar dat is geen probleem. Wanneer ze elkaar ontmoeten, zal zij hoe dan ook haar seksualiteit 180 graden doen draaien, speciaal voor hem. Wat een ego. Stel je voor dat ik hem zou vertellen dat ik zijn heteroseksualiteit niet geloof en dat straks eens even kom omkeren? ‘Nou, dan heb je Paul nog niet ontmoet’. Ik denk toch niet dat hij daar op zit te wachten. In deze tijden van Trump noemen we dit ‘kleedkamerpraat’, waarin verstoorde genderrollen worden goedgepraat. Ik noem het vooral ‘triest’.

Dit is nog maar een klein voorbeeld. Maar via lesbische vriendinnen ken ik de verhalen over mannen die hen lastigvallen op straat. Mannen die tegen ze op rijden als ze intiem dansen op een feest. Mannen die tegen ze zeggen: ‘Ik zal je eens leren wat echt neuken is.’ En in extreme gevallen zelfs corrigerende verkrachtingen, die ook veel voorkomen in landen waar LHBTI+-rechten niet goed geregeld zijn. Allemaal voortgekomen uit de gedachte: lesbiennes zijn eigenlijk niet lesbisch, ze zitten gewoon te wachten op een goede man.

‘Veel jongens denken: lesbische seks is prima, want wij beleven er ook plezier aan’

Ook wanneer ik een gastles geef op scholen, merk ik vaak een groot verschil in acceptatie van mannen- en vrouwenkoppels. Lesbische vrouwen zijn lang niet zo’n groot probleem. ‘Best wel geil’, heb ik meer dan eens gehoord in de klas. En de opgewonden term ‘scharen’ (dames, doen jullie dit echt of is dit pornotaal?) heb ik altijd alleen van puberende jongens gehoord, nog nooit van de meiden in de klas. Al vrij vroeg hebben veel jongens het idee: lesbische seks is prima, want wij beleven er ook plezier aan. Maar tegelijk vinden ze de gedachte aan twee mannen die seks hebben verwerpelijk, en spreken ze zich daar soms hardop tegen uit. Het beeld dat homomannen vies zijn en lesbische vrouwen juist geil, doet ons allemaal tekort. Dat negeert het idee dat beide groepen liefhebbende en waardevolle (seksuele) relaties hebben.

Taschen richt zich ook in andere uitgaven graag tot de heteroman. Het zal wel een succesvolle doelgroep zijn. Een vergelijkbaar boek, ‘1000 nudes. A History of Erotic Photography from 1839-1939’, bestaat alleen maar uit foto’s van naakte vrouwen. Alsof in die 100 jaar tijd geen enkele man in erotische stijl is gefotografeerd. Als je geïnteresseerd bent in 1000x mannelijk naakt, heb je weer een andere uitgave van Taschen nodig.

Waarom heet ‘Lesbians for Men’ niet gewoon ‘Nude Lesbians’, of anders ‘Women Having Sex’? Je vergroot er zelfs je doelgroep mee, want de huidige titel gaat voorbij aan het feit dat (biseksuele of lesbische) vrouwen wellicht ook wel zo’n boek willen kopen. Taschen, kap met deze onzin. Een fotoboek met als invalshoek ‘Lesbians for Men’ verkoopt vast heel goed, maar het zet een schadelijke gedachte voort. En dat is vooral heel triest.

Paul (25) is actief als voorlichter voor COC Haaglanden, woont in Delft en werkt in Amsterdam. Hij luistert graag Joni Mitchell en Janis Joplin, studeerde Kunstgeschiedenis, draagt graag opvallende schoenen en zingt soms stiekem 'Una Paloma Blanca'.

Meer lezen of zelf interesse om voorlichter te worden? Neem eens een kijkje op de Facebookpagina van Voorlichting COC Haaglanden.

Foto: Mgr. Madhatter