De romantische films die ik tot nu toe heb gezien met twee verliefde heren in een hoofd- of bijrol, waren zelden luchtig. Wat dat betreft waren Paul de Leeuw en Daan Schuurmans in Alles is Liefde een vrolijke uitzondering. Ook de film Jongens vond ik erg ontroerend en prachtig gemaakt. Waarschijnlijk mede omdat ik die redelijk dicht op de coming-out van mijn zoon zag. Bij dit soort mooi vertelde verhalen zwelt je moederhart toch op. Ook Tokke zelf was erg geraakt door dit verhaal.

Toch wordt het grote publiek nog zelden getrakteerd op een homoversie van een leuke romcom, waarin het daadwerkelijk draait om twee dames of twee heren. Meestal moeten we het doen met een gezellige Gay Best Friend in een soms grote, maar meestal kleine bijrol. En is er al een kaskraker met een homoseksuele 007? Jammer toch, dat er nog geen producent te vinden is in Hollywood die dat aandurft? Wat zou het super zijn als we in ‘het snoepje van de week’ op deze site ooit kittige, schaars geklede 'Bondboys' kunnen bewonderen. We blijven hopen met elkaar...

Feit is dat het nu schijnbaar nog nodig is om er een speciale ‘gay night’ van te maken om in het filmtheater een liefdesverhaal te laten zien dat niet om een man-vrouwrelatie draait. Misschien is een eerste stap van integratie om de thema’s voortaan bijvoorbeeld ‘nacht van de romantiek’ of ‘love night’ te noemen, en daar dan een mix van allemaal mooie voor de hand liggende en minder voor de hand liggende liefdesverhalen te draaien?

‘Niet iedere homo werkt na het verbreken van een relatie huilend een bak Ben & Jerry’s weg’

In televisieseries daarentegen spelen gay koppels voor mijn gevoel steeds vaker een echte hoofdrol. Daar ben ik heel blij om, al valt het me op dat het over het algemeen wel om heren draait. De dames werden in een grijs verleden vertegenwoordigd in The L Word en daarnaast doen lesbische koppels het vooral goed in gevangenisseries. Ook in medische series komen regelmatig setjes damesdokters voor.

Echte hoofdrollen zijn er weggelegd voor heren in Will & Grace. De nieuwste serie is sinds kort te zien. Ik was zelf erg onder de indruk van de aflevering waarin een kleine jongen door zijn ouders naar een opvoedkamp werd gestuurd om hem ‘hetero te maken’. Het vermoeden bestond dat het kind wel eens gay trekjes kon hebben. Ondanks het zware onderwerp, werd het kamp zelf door de makers hilarisch in beeld gebracht. Maar bij de ontroerende scène tussen Jack en het kind naderhand hield ik het nauwelijks droog.

Ook Cam en Mitch uit Modern Family mogen niet ontbreken. De clichés rond deze twee heren kan ik goed verdragen, omdat alle personages uit de serie clichés op de hak nemen. Dat doen ze daarbij op zo’n geniale wijze, dat ik elke aflevering een aantal keer in een lachstuip schiet.

Toch klaagt mijn zoon vaak dat clichés, ook al zijn ze grappig bedoeld, nog steeds kunnen bijdragen aan het oppervlakkige vooroordeel over hoe ‘dramatisch’ alles verloopt in de liefde tussen twee heren. ‘Mam, niet iedere homo werkt na het verbreken van een relatie huilend een bak Ben & Jerry’s weg, terwijl hij in bed naar Bridget Jones kijkt.’

Ik herhaal het nog maar eens: een liefdesverhaal is een liefdesverhaal. Of Robert ten Brink nu homo's of hetero's laat zien in All You Need Is Love, of er in GTST nu gezoend wordt door Ferry of door Buddy, of Bridget of Gordon nu eindelijk de ware vindt (en houdt!) – het maakt niet uit. Als we er maar met z’n allen bij weg kunnen zwijmelen.

Linda de Mol, Imca Marina, Karin Bloemen en Willeke Alberti. Zomaar een selectie van dames die de eerzame titel van homomoeder op hun cv kunnen zetten. Uitgekozen door de Nederlandse homoscene omdat ze veel doen voor de emancipatie van homo’s. Topwijven, stuk voor stuk, maar geen van hen is, voor zo ver ik weet, echt de moeder van een homo. Irene wel. En haar kind is al 21 jaar net zo lief, net zo lastig, net zo gemakkelijk en net zo moeilijk als haar drie andere (hetero) kinderen. Maar toch zijn er verschillen…

Irene - © Peter van der Wal