Mark Foster zegt dat hij al die jaren een halfbakken verhaal vertelde. ‘Ik steunde allerlei goede doelen zoals Stonewall, maar bleef altijd onder de radar. Tijdens de Olympische Spelen in Sochi in 2014 schreef ik een verhaal voor Huffington Post over de wijze waarop gays werden behandeld in Rusland, zonder ook maar iets over mezelf te vertellen. Ik vertelde maar de halve waarheid. Dat ik mezelf niet durfde te zijn deed pijn.’

Nu is hij 47 jaar. ‘Ik zwem niet meer actief. Ik ben niet de eerste sporter die uit de kast komt. Gareth Thomas en Tom Daley maakten de weg vrij. Sinds begin dit jaar ben ik in therapie. In juni overleed mijn vader. Hij wist dat ik gay was, maar we praatten nooit veel met elkaar. Echt veel hebben we niet met elkaar gedeeld. Nu wil ik juist over mijn gevoelens praten.’

Verliefd
Toen Mark jonger was, had hij vriendinnen, maar ook seksuele ervaringen met mannen. ‘Toen ik verliefd werd op mijn eerste partner, heb ik geaccepteerd dat ik gay ben. Later wisten mijn familie en vrienden het.’

Mark snapt goed waarom er nog een taboe rust op homoseksualiteit in sport. ‘Kijk naar voetbal, ik snap waarom daar niemand uit de kast durft te komen. Ik heb gezien hoe agressief het er soms aan toegaat tijdens wedstrijden en ook in de kleedkamer vinden ze het verstandiger om maar niet zichzelf te zijn.’

Volgens hem is voetbal het laatste bastion. ‘Als er een voetballer is die uit de kast komt, zal er veel veranderen.’

Foto: Instagram