Andy tekent al zijn hele leven. 'Als kleuters betrapten mijn ouders me met een doos kleurpotloden, terwijl ik de muren van ons huis onderkladderde. Het zit er dus al van jongs af aan in, haha.' Al zijn hele leven droomt hij ervan een beroemd kunstenaar te worden. 'Ik heb altijd graag figuren getekend. Nadat ik vijf jaar geleden uit de kast kwam, heb ik me op queer art gestort.'

'Mijn tekeningen laten zien waar ik voor sta' 

Door middel van zijn tekeningen probeert hij de wereld een beetje mooier te maken. 'Mijn tekeningen laten zien wie ik ben en waar ik voor sta.' 

Andy trekt veel inspiratie uit de queergeschiedenis. Zo zette hij onder meer de zakdoekcode opnieuw op de kaart, die in de gayscene van de jaren zeventig en tachtig veel werd gebruikt om seksuele voorkeuren mee aan te geven. 'Een zwart doekje verraadt bijvoorbeeld je voorkeur voor heftige seks; bottoms dragen het zakdoekje rechts, tops links. De hanky code is een beetje in de vergetelheid geraakt, maar komt nog wel voor in bepaalde subculturen.'

Andy maakte er illustraties voor het Amerikaanse Out Magazine. 'Ik denk dat veel mensen de zakdoekjes tegenwoordig meer dragen bij wijze van eerbetoon aan vroeger, dan dat ze er echt actief hun voorkeuren mee aangeven.'

 

Last June, I watched "We Were Here," a film documenting the AIDS epidemic. (It's on Netflix. WATCH IT.) This was the first time I had learned about the sheer devastation of AIDS. (In general, but in the mid/80's to early-90's especially.) Among many other things, I was struck with the visible suffering experienced by SO MANY. Images of people literally wasting away, covered in KS lesions were particularly jarring. I cried through the entire film. I cried on and off for the next two weeks. I could not believe I didn't know about ANY of that. ❣️Since then I've cried through articles, films, books, and documentaries. After many teary and impassioned FaceTime and in-person chats with my grandma/oracle/gay mentor @richardcortez, he's helped me understand I have SO much more to learn, and has often shown me where to find that knowledge. He has empowered me to speak about what I'm learning.❣️ Think about it: there is an entire generation of LGBT heroes who didn't make it long enough to tell their stories and pass down their knowledge and their culture. And some have, and I could not be more grateful for all I'm learning from them. Their stories are crucial. ❣️ As passionate as I am about femme/masc dynamics in gay culture, this is bigger. And so you'll be hearing a lot from me about this era in the next while. Not because I know a lot. On the contrary! I'm learning. And I'm taking you with me. ❣️ We HAVE TO learn about and honor these people. Their legacy, although terribly glossed over, benefits me and you every single day. Their suffering and their fight cannot go unnoticed. ❣️ #wewerehere #davidweissman #billweber

Een bericht gedeeld door Rooney (@heyrooney) op

Aidsepidemie
Andy schuwt in zijn werk ook de moeilijk bespreekbare onderwerpen niet. Een van zijn meest indrukwekkende projecten is de serie 'Lesions'. 'Deze kleine serie stond al maanden in mijn schetsboek. Ik was diep geraakt toen ik leerde over de aidsepidemie van de jaren tachtig en negentig en zocht naar een manier om mijn gevoelens daarover te uiten.'

'Ik wilde mensen die er minder over wisten iets bijleren. Dat heb ik gedaan door het kaposisarcoom te laten zien, een vorm van huidkanker die veel voorkwam in die periode. Mijn werk laat de afschuwelijke beelden zien die in die tijd werkelijkheid waren bij mensen die te maken hadden met aids.'

 

Een bericht gedeeld door Rooney (@heyrooney) op

Zijn interesse in 'onze' geschiedenis is volgens Andy ten dele te wijten aan het feit dat hij pas relatief laat uit de kast kwam. 'Ik vind het heel belangrijk om meer te weten te komen over de generaties die mij voorgingen. Bovendien heb ik het gevoel dat ik door mijn illustraties een deel van die geschiedenis kan bewaren en bewaken.' 

Andy's grote idool is Diana Vreeland, bekend societyfiguur en schrijfster. 'Diana was de eerste fashion editor van Harper's Bazaar. Ze was hoofdredacteur van Vogue in de jaren 60 en een groot dromer. Ze had een grote passie voor alles wat ze aanraakte. Het belangrijkste is echter dat ze geloofde in zelfontplooiing en dat ze een onafhankelijke vrouw was. Die kracht en drive inspireren me elke dag dat ik werk als kunstenaar.'

 

#wcw is the incomparable Diana Vreeland! ♥️ I was introduced to Diana by the documentary, The Eye Has To Travel. (WATCH IT) I soon after read her memoir, D.V. (READ IT), her book of memos, and any DV literature I could get my hands on. Diana and I differ in a million ways, but I identify with a few of her distinguishing traits, among them, her love for red and passion for self-invention. ♥️ In fact, I live my life by this DV gem: “There’s only one very good life and that’s the life you know you want and you make it yourself.” Every time I feel uninspired I read up on Diana and I’m back to feeling goddamn fiery. 🔥♥️ (2nd illustration is one I did a couple years ago. Interesting to see how styles change!)

Een bericht gedeeld door Rooney (@heyrooney) op

In 'Uit de kunst' zetten we bijzondere kunstenaars in de spotlight. Ben jij een getalenteerd fotograaf, beeldhouwer, tekenaar, schilder of bijvoorbeeld breier? Laat het ons weten via redactie@winq.nl.