Het sneeuwt in Nederland en ik zit vast in Parijs. Er zijn grotere rampen. De laatste keer dat ik in deze liefdesstad was, was ik 15 jaar en smoorverliefd op Bob uit H3A. Parijs zat helemaal niet in mijn reisschema. Deze onverwachte overstaplocatie tussen London en Amsterdam had als doel om voor de sneeuwstorm Schiphol te bereiken. Fail. De sneeuwstorm kwam eerder, en ik kwam later. Drie dagen later. Ik besluit er het beste van te maken en ruil de Thames in voor de Seine en het hysterische Harrods voor het minstens zo hysterische Lafayette.

Op dag drie sluit ik me aan bij een lokale foodtour. Daar staan ze, voor de Parijse McDonalds – ik hoop niet dat we daar ook naar binnen gaan – Silvia de local en Donald, naast mij de enige andere tourdeelnemer. Zonder dat ik enig idee heb waarom, weet ik zeker dat Donald onderdeel is van mijn ‘familie’. Op het eerste gezicht hebben we niets gemeen. Hij man, ik vrouw. Hij zwart, ik wit. Hij midden 50, Ik midden 30. En hoewel ik zijn naam niet eens ken, voel ik me gelijk thuis bij hem. Een gevoel van herkenning overvalt me, van gedeelde identiteit, van veiligheid en vertrouwen.

'Ik zeg dat ik in deze hakken niet kan lopen, hij zegt dat hij er graag in loopt'

Ik voel een sterke behoefte deze vermoedens te beklinken. Met mijn mond vol met de lekkerste pain au chocolat, vertel ik hem nonchalant iets over mijn vriendin. Ik denk hem blij verrast te zien kijken. Nu is het zijn beurt om mijn hoop te bevestigen. Als we over de Parijse rommelmarkt lopen, met ‘echte Vuitton-tassen’ en ‘echte Louboutin-hakken’, pak ik zo’n hak met typisch rode zool. Ik zeg dat ik hier niet in kan lopen. Hij zegt dat hij hier graag in loopt. Op ons beider gezicht verschijnt een glimlach van oor tot oor.

Wat voelt dat fijn om me ver van huis zo thuis te voelen. Nu is het slechts nog een kwestie van het bezegelen van de familieband. Wanneer er een groep geüniformeerde Franse agenten langsloopt, valt Donald midden op straat overdreven in katzwijm. Ik antwoord dat ik de enige vrouwelijke agent niet onaardig vind. Onze band is nu officieel en de rust kan wederkeren. We hoeven ons niet meer te bewijzen en kunnen doen alsof we thuis zijn. De rest van de tour praten we over van alles en nog wat, maar bovenal over het heerlijke Parijse eten.

Foto: Peter van der Wal