Het was het jaar waarin ik dertig werd, waarin ik twee maandelijkse columns mocht gaan schrijven – waarvan je er nu één leest – waarin ik een nieuwe stap in mijn carrière zette en, niet te vergeten, een reis maakte die mijn kijk op het leven voorgoed zou veranderen. Een reis naar een land waarvan Google Maps me moest laten weten waar het überhaupt lag. Ik vond er warmte, liefde en vooral dankbaarheid. Dankbaarheid voor de dingen die ik heb. Ik zou nooit meer dezelfde zijn. Nooit had de ‘oude ik’ kunnen vermoeden dat het leven er elders zo anders aan toe zou gaan.

Het klinkt misschien wat naïef, maar ik dacht oprecht dat iedereen met een internetverbinding en een Instagramaccount een leven als dat van de Kardashians had. In ieder geval had iedereen het in mijn ogen altijd vele malen beter dan ik hier, met mijn suffe leventje in dit koude rotland. Niets bleek minder waar. Ook met een internetverbinding kan het zomaar zijn dat je toilet bestaat uit een gat in de grond op een binnenpleintje, dat je moet delen met drie andere gezinnen. Gezinnen die, net als jij, geen voordeur hebben, maar een gordijntje, dat de uit rots gehakte holte bedekt die voor woning door moet gaan. Maar ja, dat deel je natuurlijk niet op Instagram, dat begrijpt dan weer iedereen.

‘Wie weet doen de Kardashians ook wel hun behoefte in een gat in de grond’

Als het afgelopen jaar mij iets heeft geleerd, dan is het om dankbaar te zijn voor de dingen die ik wél heb. Ik mag bijvoorbeeld best wat dankbaarder zijn voor het op puur toeval gebaseerde feit dat ik hier geboren ben. In een land waar geloof en staat gescheiden zijn en niemand gestenigd wordt om zijn geaardheid. In het land dat nota bene als eerste land op deze wereldbol het huwelijk tussen mensen van hetzelfde geslacht legaliseerde.

Zelfs voor types als Geert Wilders mogen we dankbaar zijn. Zolang hij hier levend rondloopt, betekent dit immers dat wij in een land wonen waar echt iedereen zijn mening kan en mag uiten. En die mening kan soms best op het randje zijn, of daar soms zelfs ruimschoots overheen. Het mooie van ons land is namelijk dat we, door ons zo nu en dan op die grens te begeven, maatschappelijke discussies de ruimte geven. Zo brengen we deze grenzen telkens weer helder in beeld. Niet opgedrongen door een supermacht, maar samen, als democratie.

Voorheen was de jaarwisseling voor mij vooral een moment om met vrienden bij elkaar te komen en lekker af te geven op alles wat er het afgelopen jaar misging in het leven – en beter in dat van anderen. Dit jaar was dat voor het eerst niet het geval. Truus uit mijn geboortedorp mag best al in blije verwachting zijn van haar tweede kind, terwijl ik af en toe nog moeite moet doen om niet te vergeten mijn kat te voeren. Die ene vriendin die ik eigenlijk niet eens zo aardig vind, mag best de ton per jaar naderen, terwijl ik alweer blut ben na het overmaken van mijn huur. En mijn Instagramtijdlijn mag best vol staan met Kardashians die met Louis Vuitton-tassen rondbanjeren alsof het pedaalemmerzakken zijn. Wie weet doen namelijk zelfs zij, wanneer de camera's niet draaien, hun behoefte in een gat in de grond. Wat zich achter hun gesloten deuren afspeelt, zal ik nooit weten. Achter mijn gesloten deur heb ik in ieder geval een prachtig toilet staan. En daar ben ik heel dankbaar voor.

Foto: Peter van der Wal