Jij dacht: het ietwat stoffige revue-genre verdient een make-over.
“Ik ben al híel m’n leven fan van André van Duin en het leek mij fantastisch om een eigen revue te maken, maar dan wel in nieuwe stijl. Wanneer ik enkel acteer, mis ik het zingen. Wanneer ik alleen zing, mis ik de sketches. In deze voorstelling kan ik alles combineren wat ik leuk vind. Ik heb er een man of acht bij gevraagd, waaronder Freek Bartels, Daniel Cornelissen en Jip Smit – om het extra gezellig te maken.”

Waar gaat de show precies over?
“Ik hoor heel vaak mensen zeggen: ‘Die Klaasen met z’n typetjes altijd, wanneer gaan we eindelijk de échte Alex zien?’ De echte Alex is natuurlijk totaal oninteressant: die zit saai thuis op de bank met een zak chips. Maar het gegeven van de man achter de showpony vond ik leuk om mee te werken. In deze voorstelling gaat het ook voor het eerst meer over mijn homo-zijn.”

Daar deed je voorheen niet vaak uitspraken over in shows. Waarom nu wel?
“Tijdens het schrijven merkte ik ineens dat heel veel sketches gingen over homo’s en hoe mensen tegen homo’s aankijken. Blijkbaar ben ik er op dit punt in mijn leven aan toe om me daar meer over uit te spreken, zij het verpakt in sketches en typetjes. Ik heb in deze show niet één karikatuur verwerkt, maar allerlei verschillende gay personages. Het houdt me blijkbaar meer bezig dan ik dacht.”

Hoe autobiografisch is Showponies?
“Er zit wel een aantal autobiografische elementen in. Zo heb ik een tijdje gedacht dat ik transgender was – ik viel op jongens, dus ik moest wel een vrouw zijn, zo concludeerde mijn 14-jarige ik. Ik had geen idee. Daar heb ik een sketch aan gewijd. Er zit ook een stukje in over een depressieve nar – een duidelijke verwijzing naar mijn burn-outperiode, een aantal jaar geleden.”

De show behandelt ook thema’s als de prijs van roem, privacy en hysterische fans. Kun je je nog een bijzonder vreemde anekdote herinneren?
“De grootste prijs van roem is voor mij is dat je altijd vriendelijk moet proberen te blijven tegen mensen die je herkennen, ongeacht hoe vreemd de vraag of hoe onhandig het moment. Laatst stapte er op het station ineens een meisje op me af. ‘Jij bent een bekende Nederlander, toch? Maar waar ben jij ook weer van?’, begon ze. Zo raar, dan zeg je dus in één zin: ik ken jou, maar toch ook weer niet. Wat is de bedoeling van zo’n gesprek precies?
Ik probeerde haar nog te helpen. ‘Gooische Vrouwen, misschien?’
'Nee.'
'Klokhuis dan?’
‘Nee, ook niet. Hoe heet jij eigenlijk?’
‘Alex Klaasen.’
‘Nee, nooit van gehoord. Oké, doei.’ Zo weird. Misschien herkende ze me wel niet omdat ik altijd typetjes speel.” Lachend nu: “Zíj moet dus eigenlijk naar deze voorstelling moeten komen, om te ontdekken wie de échte Alex is.’

Showponies is vanaf 27 februari te zien in de Nederlandse theaters. www.alexklaasen.nl

Coverbeeld: Mark Engelen